Um alle Inhalte sehen zu können, benötigen Sie den aktuellen Adobe Flash Player.

Start_PL Start_DE Über uns O Nas Historia Nasza Wiara Działalność Multimedia Wyklady Video Film Jezus Czytelnia Adres - Nabożensto Swiad. Jehowy Apokryfy Chrzescijanin Czasy ostatecz. Dowody Biblije Jerozolima Wolni Chrześcij. 

Czasy ostatecz.

I.Naród niemiecki a Żydzi„Tam, gdzie pełna prawda nie ma wolnej drogi, tam nie ma tez wolności. W naszych sercach nie może panować pokój i nie może nam być przebaczone dopóty, dopóki nie wyznamy naszej winy."- powiedział czeski prezydent Vaclav Havel w swoim okolicznościowym przemówieniu z okazji otwarcia Salzburskiego festiwalu w 1990 roku w obecności obu prezydentów: Richarda von Weizsackera i Kurta Waldheima. W październiku 1990 r. na modlących się przy „ścianie płaczu" Żydów, ze wzniesienia świątynnego posypały się kamienie, a następnie padły strzały w obrębie potrójnie świętego terenu świątynnego. Fakty: 22 Palestyńczyków zabitych, ponad 100 rannych. Światowa Rada Kościołów bez namysłu oskarżyła Izrael upatrując ponadto w rebelii palestyńskiej „twórczego ducha w działaniu". Prasa, w tym także niemiecka, potępiła Izrael. We wszystkich wiadomościach można było zauważyć dystans pełen zarzutów. Telewizja wykorzystała odpowiednie sceny. Nikt nie był zainteresowany głosem Izraela i naocznych świadków, którzy, nie po to by się usprawiedliwić, próbowali objaśniać całą napiętą, nerwową atmosferę panującą w czasie „Święta Namiotów". Zwłaszcza tego tragicznego dnia młodzi Palestyńczycy stworzyli prowokacyjny nastrój, który objawił się w postaci bezpośredniego natarcia na zgromadzonych Żydów. Któż pamiętał wtedy słowa ówczesnej pani prezydent Izby Ludowej - Sabinę Bergmann-Pohl, która mówiła o spoczywającej na narodzie niemieckim podwójnej odpowiedzialności wobec Żydów - odpowiedzialności moralnej i politycznej „Prosimy Żydów na całym świecie o przebaczenie... Przepraszamy naród izraelski za obłudę i wrogość wobec państwa Izrael, za prześladowanie i poniżenie żydowskich obywateli, także po 1945 r. na terenie naszego kraju". (*1) Po tych wyznaniach i deklaracjach świat żył nadzieją na trwały pokój, aż do momentu, gdy Saddam Husajn w wojnie o Kuwejt zbombardował kilka miast Izraelskich, i zagroził użyciem niekonwencjonalnych głowic bojowych, z zamiarem zniszczenia Izraela tak, by nie pozostało miejsca nawet na grób. Nikt nie wierzył już w szczerość wyznań i prawdziwość przyrzeczeń. Wielkie zjednoczone Niemcy stały i wstydziły się nie tylko dlatego, że pomagały wtedy Irakowi (czyniła tak połowa świata), lecz nadgorliwy niemiecki przemysł odkrył w swych szeregach „czarne owce", którym udało się przechytrzyć nałożone na Irak embargo i rozbudować Iracki arsenał wojenny skierowany przeciwko Izraelowi.Na Światowym Kongresie Żydowskim, który odbył się w maju 1990 roku w Berlinie, prezes kongresu Edgar Bronfman podkreślał, że „... zjednoczone Niemcy muszą utrzymywać z Izraelem szczególny związek. Izrael powstał bowiem z popiołu Holocaustu (nowe państwo Izrael powstało 14 V 1948 r.) i dlatego Niemcy nie mogą pomagać komuś kogo zamiarem jest zniszczenie żydowskiego państwa". (*2) A jednak, dokładnie tak się stało. Nie „jakaś garstka Niemców", lecz „całe Niemcy" pomagały nieprzejednanym wrogom Izraela, powodując ogromne szkody. Chociaż zarówno Saddam Husajn, jak i Ali Khamenei (największy duchowy przywódca Iranu), a także syryjski szef państwa Assad, jawnie obnosili się z nienawiścią wobec Izraela, nazywając go „głównym niebezpieczeństwem", to jednak niemieckie firmy nieprzerwanie zbroiły arabskie państwa, a nawet były zaangażowane w produkcję gazu trującego w Iraku. Dla Homeiniego i innych przywódców islamskich walka z Izraelem pozostaje głównym celem świata islamskiego: ten nielegalny syjonistyczny reżim musi zostać zniszczony przez rewolucyjne siły muzułmańskiego świata. (*3) Ta walka to „Dżihad" - „Święta wojna" w imieniu Allacha. Nie wolno nam przymykać oczu na istniejącą w Europie „nową falę antysemityzmu", która objawia się nie tylko w słowach ale i w jawnych wykroczeniach wobec Żydów. „Antysemityzm Jest teraz widoczny na arenie politycznej" - stwierdził w swoim sprawozdaniu londyński Instytut do Spraw Żydów. Elie Wiesel - pisarz, laureat Nagrody Nobla ocalały z Oświęcimia, powiedział: „W 1945 byłem przekonany, że wraz z końcem Oświęcimia skończył się również antysemityzm. Wkrótce jednak zrozumiałem, że choć miliony Żydów zginęły w Oświęcimiu, to nie zginął tam antysemityzm". (*4) Przybiera on obecnie tylko inne formy.II.Tajemnica dotycząca Izraela „A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą." (Rzym. 11, 25)Temat Izraela jest bardzo kontrowersyjny i wywołuje wiele emocji zarówno w teologii jak i w polityce. Jest on bowiem dla wrogiego mu świata swoistą zagadką. Również Biblia nazywa Izrael tajemnicą, co dla chrześcijan, członków Kościoła Jezusa Chrystusa, jest rzeczą wiadomą, której nie wolno im w żadnym przypadku lekceważyć.W jednym z najbardziej znanych listów Nowego Testamentu, Liście do Rzymian, apostoł Paweł poświęca temu tematowi całe trzy rozdziały (Rzym. 9-11). Możemy tu dokładnie prześledzić całą historię zbawienia, oraz związek pomiędzy Izraelem, a Kościołem Chrystusowym. Widzimy też wyraźnie, że historia Boga i Jego narodu wybranego toczy się dalej, i nie zakończyła się, jak twierdzą niektórzy, z momentem powstania Kościoła. W Starym i Nowym Testamencie wielokrotnie podkreślana jest rola Izraela jako narodu Bożego. Powrót narodu żydowskiego do obiecanej ziemi odbywa się zgodnie z Bożym planem zbawienia i Kościół Chrześcijański musi to zaakceptować jako fakt teologiczny. (*5) Po wojnie 6-dniowej (5-10 VI 1967 r.), wydarzenia w Palestynie w roku 1948 (rok powstania państwa Izrael), są powtórzeniem tego, co Biblia mówi o wejściu Izraela do ziemi obiecanej... Nawet w gazetach możemy dziś przeczytać o tym, jak Bóg dotrzymuje swoich obietnic i pomaga swojemu ludowi. Fakt, iż Izrael powrócił i odrodził się jako państwo po tylu wiekach rozproszenia, i to właśnie wtedy, gdy nastroje polityczne były tak niesprzyjające, musi być przez wszystkich, którzy mają oczy, postrzegany jako cud". Na konferencji w Libanie, we wrześniu 1975 r. metropolita Kościoła Ortodoksyjnego - Khord wyraził pogląd, że z chwilą objawienia się Jezusa Chrystusa raz na zawsze zakończyła się rola narodu żydowskiego w dziejach zbawienia. Dlatego też błędem jest mówienie o szczególnej roli Izraela, gdyż jego miejsce zajął już Kościół.Także Kościół rzymsko-katolicki odnosi się z rezerwą do egzystencji Izraela jako państwa. Według rozpowszechnionego poglądu katolickiego, państwo Izrael nie odgrywa obecnie żadnej roli w historii zbawienia: „Rola Izraela ograniczała się do okresu Starego Testamentu i na nim się też zakończyła". Izrael aż po dziś dzień nie został uznany przez Watykan jako państwo, a obecny papież Jan Paweł II bez skrupułów przyjmuje Yassira Arafata, Szefa OWP (Organizacji Wyzwolenia Palestyny) - przeciwnika Izraela. /Pytanie: co ich łączy?/ Grecko-ortodoksyjny teolog Melkiten Geries Sa'ed Khoury, w swojej książce pt. „Intifada nieba i intifada ziemi" (tytuł przetłumaczono z języka arabskiego) pisze, iż z narodzeniem Chrystusa wszystkie obietnice dotyczące Izraela przestały być aktualne, a odnoszą się dziś do chrześci-jaństwa. Zadanie dzisiejszego Kościoła polega na tym, by „w imieniu Chrystusa" wspierać radą i czynem wysiłki Palestyńczyków walczących o wolność i dążących do wydalenia Żydów z Palestyny, i powołania do życia arabskiego państwa Palestyńczyków na tym terytorium. Tylko takim postępowaniem możemy zaprowadzić „prawdziwy pokój" na Bliskim Wschodzie. W połowie 1989 r. Ekumeniczna Rada Kościołów na swojej dziesiątej konferencji w San Antonio (USA), zobowiązała się wspierać walkę wyzwoleńczą Palestyńczyków „na zajętych przez Izrael terytoriach". (*6) Niektóre Ewangelickie fakultety w Niemczech zamierzały rozpo-wszechniać tę agresywną, wrogą wobec Izraela, „palestyńską teologię". Zaproszony nawet został Geries Sa'ed Khoury i anglikański pastor Naim Ateek, którzy objaśniali Biblię w duchu tej teologii: „Izraelici hebrajskiej Biblii, dziedzice obietnicy, to nie kto inny jak dzisiejsi Palestyńczycy". (*7)W jednym z żydowskich tygodników można było przeczytać: „Musimy wyraźnie powiedzieć, że przyszłość naszego narodu żydowskiego nie leży w diasporze, lecz w ziemi izraelskiej. Jeżeli zaś Kościół pozostaje obojętny wobec harmonijnej egzystencji Izraela, jeśli nie obchodzą go grożące Izraelowi niebezpieczeństwa, jeśli ulega arabskim naciskom i groźbom, udając przy tym, iż obecność Żydów w Izraelu jest dziełem przypadku, a nie naturalną koleją rzeczy, to niestety, nie może być nawet mowy o rzeczowym i owocnym dialogu".Znany pisarz i teolog z Hebrajskiego Uniwersytetu w Jerozolimie, profesor Shalom Ben Chorin, zauważa i docenia głosy poparcia oraz oznaki solidarności, po czym stwierdza: „Kolejny raz okazuje się, że przyjaciół Izraela możemy znaleźć nie wśród oficjalnych dygnitarzy, lecz wśród prostych chrześcijan, którzy robią właściwy użytek ze swoich Biblii". W (Księdze Zachariasza 2, 12), Bóg mówi o swoim narodzie następujące słowa: „Kto was dotyka, dotyka źrenicy mojego oka". Teolog Roy Eckardt stwierdza: „Każda próba podważenia Bożych obietnic odnoszących się do Izraela, w tym również obiecanego im kraju, działa na Kościół destruktywnie". Temat „Izrael jako tajemnica" zmusza nas do odpowiedzi na pytanie o naszą osobistą pewność zbawienia, a także wystawia na próbę nasz stosunek do Pisma Św., „Jeżeli wątpimy w wiarygodność Bożych obietnic, niszczymy fundament naszej pewności". (*8) Szeroko rozpowszechnione uduchowienie Pisma Św., a zwłaszcza Starego Testamentu, prowadzi do przenoszenia wypowiedzi o Izraelu na Kościół Chrześcijański. Erich Sauer stanowczo przeciwstawiał się takiemu „uduchowianiu": „Któż dał nam prawo by z Żydów czynić Chrześcijan, z Jerozolimy zbór, a z Kanaanu niebo...? Pismo Św. nigdzie nie naucza, że Boże przymierze z Izraelem miało się zakończyć jego rozproszeniem wśród narodów. Nigdzie też nie mówi, że z momentem zaprowadzenia przez Chrystusa nowego porządku, co prowadziło do ustania rytualnej służby świątynnej sprawo-wanej według zakonu starotestamentowego, miałyby stracić ważność szczególne obietnice dotyczące narodu żydowskiego. Pismo Święte nigdzie nie daje nam przyzwolenia na odebranie Żydom ich obietnic i przywłaszczenie ich sobie przez Kościół. Stanowczo Jestem przeciw „uduchowianiu" tego, co zostało dane z łaski, co powszechnie rozumiane jest dosłownie. Niedopuszczalne jest, by proroctwo o mesjańskim Królestwie, wyraźnie dotyczące Izraela, przenoszone było na inne ciało, gdyż byłoby to sugerowaniem, iż Bóg zerwał przymierze z Izraelem. Oby nikt z nas tak nie myślał! Mówiące o tym proroctwa są jasne i jednoznaczne: Izrael ostatecznie powróci do kraju swoich ojców i przywrócone mu zostanie dawne jego terytorium" (Izaj. 11, 11). (*9)III. Izrael odrzuca Mesjasza, zbawienie przechodzi na pogan„A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą, i w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba. A to będzie przymierze moje z nimi, gdy zgładzę grzechy ich." (Rzym. 11,25-27)Większa część Izraela nie uznała Jezusa jako Mesjasza zapowiadanego w Starym Testamencie, przez co ominęło ich tak wielkie zbawienie. Fakt ten spowodował bolesne konsekwencje. Wydarzenia związane z Bożym narodem z pewnością stanowią dla nas zagadkę. Należałoby nam odwołać się do proroków i dziejów zbawienia, by wyjaśnić tę tajemnicę. Po odrzuceniu przez Izrael Bożego zbawienia, Bóg zwrócił się do pogan (Dz.Ap. 13,46; Rzym. 11,11). Gdy ostatni poganin włączony zostanie do Kościoła Jezusa Chrystusa, wtedy nie tylko „garstka", ale „cały Izrael" będzie zbawiony. Izrael nie przestał być wybranym Bożym narodem, „uległ jednak zatwardziałości. Musimy zrozumieć dzisiejszą pozycję Izraela i rozpatrywać ją w świetle Ewangelii, widząc w tym zarazem Boże działanie. Okres pomiędzy odrzuceniem Mesjasza, a Jego przyjęciem, jest „czasem pogan" (Łuk. 21,24), w którym ewangelia dociera „aż po krańce ziemi" (Dz.Ap.1,8). Będzie ona głoszona tak długo, aż Kościół Chrystusowy osiągnie „swoją pełnię", tzn. budowa „ciała Chrystusowego" zostanie ukończona (Mat. 24, 14; Rzym. 11, 25), Wtedy to Izrael zostanie zbawiony w całości. Stanie się to dzięki osobie Jezusa, Mesjasza z „Syjonu", gdyżwłaśnie z Syjonu przyjdzie do Izraela (Rzym.11,26). Zostało to zapowie-dziane uczniom u czasie wniebowstąpienia : „Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba, tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba" (Dz.Ap. l, 12). Tak więc widzimy, że ostateczne rozwiązanie obecnych napięć wokół „zatwardziałego", lecz mimo wszystko umiłowanego Izraela (Rzym. 11, 28), będzie oparte o Boże miłosierdzie. „Zbawienie Izraela dokona się u kresu wieków poprzez objawienie się Jezusa Chrystusa. Będzie to wspaniały Boży cud. Bóg przebaczy grzechy swojemu ludowi". (*10) Tym sposobem doszliśmy do rozwiązania zagadki Izraela. Okazuje się, że cała bolesna i trudna historia narodu żydowskiego ma jednak swój pozytywny cel, a co najważniejsze - „Boże zakończenie". (*11)Zbawienie, które dotyczy nas chrześcijan, jest nierozerwalnie związane ze zbawczym działaniem Boga w historii Izraela. Staliśmy się uczestnikami zbawienia, które Bóg zgotował dla Żydów. Żydostwo jest zatem funda-mentem chrześcijaństwa. Sam Pan Jezus w rozmowie z Samarytanką mówił o źródle zbawienia: „Zbawienie pochodzi od Żydów" (Jana 4, 22). Nienawiść wobec Żydów zdołała doprowadziła do nieprawdo-podobnego wręcz okrucieństwa. Najdobitniej wyraził to Adolf Hitler: „Zakończmy wreszcie to błądzenie ludzkości. Kamienne tablice z góry Synaj są już dawno nieważne, zaś sumienie jest tylko żydowskim wymysłem i okaleczeniem ludzkiej istoty, podobnie Jak obrzezanie". Eli Wiesel, ocalały z Oświęcimia, ubolewa: „Chciałbym zrozumieć, lecz jak do tej pory mi się to nie udało, jak to możliwe, że mój żydowski naród stał się ofiarą chrześcijan? A może ktoś inny spróbuje wyjaśnić, jak chrześcijanie, choć z pewnością są to ci źli chrześcijanie, mogą być mordercami innych chrześcijan i nadal chrześcijanami pozostają. Niechże ktoś wreszcie wytłumaczy, dlaczego wśród morderców tak dużo było intelektualistów, ludzi z akademickim wykształceniem, profesorów szkół wyższych, prawników, inżynierów, lekarzy, a nawet teologów. Komando, które rozkazywało zabijać, dowodzone było przez inteligencję. Takie postępowanie dowiodło, że wiedza pozbawiona moralności niszczy, a nauka bez fundamentu etycznego przeradza się w okrucieństwo".(*12)Ap. Paweł zaklina nas, chrześcijan czasów ostatecznych, byśmy nie byli zarozumiali wobec udręczonego Izraela, jemu bowiem zawdzięczamy dar zbawienia. Mówił o tym sam Pan Jezus Chrystus. Cała ludzkość zawdzięcza Izraelowi wiarę w żywego i prawdziwego Boga, gdyż Bóg objawił się właśnie temu narodowi. To przez Żydów zostało nam przekazane Prawo, które do dzisiaj określa kierunek i stanowi podstawę całej etyki. Biblia Starego i Nowego Testamentu ma pochodzenie żydowskie. Wszyscy jej autorzy, oprócz Łukasza, byli Żydami. Pan Jezus, Zbawiciel świata też miał żydowskie pochodzenie (Rzym. 9, 5). Jeżeli zatem odrzucamy Izraela, odrzucamy własną przeszłość, teraźniejszość i przyszłość (Rzym. 11, 18).Kościół Jezusa Chrystusa ma korzenie żydowskie i ostatecznie Izrael, jak mu to zostało obiecane przy powołaniu (1.Mojż. 12,1-3), będzie błogosławieństwem i ratunkiem dla wszystkich narodów. (*13) „Takie spojrzenie na Izrael ma decydujące znaczenie dla zachowania nadziei... Powstanie państwa żydowskiego i powrót Żydów do ziemi swych praojców jest wyraźnym znakiem czasu, etapem na drodze do ostatecznego celu, to jest wypełnienia świata sprawiedliwością i pokojem. Żydowski filozof religii - Martin Buber (1878-1965) już w 1916 r. wyraził pogląd na czasy ostateczne: „...Właśnie to jest wiara, by ufać, „że nowo powstały Syjon stanie się domem modlitwy dla wszystkich narodów, będzie centrum ziemi, głównym miejscem żarliwych modlitw, gdzie płaszcz krwią zbroczony pójdzie na spalenie« (Izaj. 9, 4), a »miecze przekute będą na lemiesze« (Izaj. 2, 4)". (*14)Apostoł Paweł podkreśla: „Jeżeli odrzucenie Mesjasza przez Izraela otworzyło poganom drogę do zbawienia, to o ileż większym błogosławieństwem dla pogan będzie przyjęcie przez Izrael doskonałego zbawienia (Rzym. 11, 15-32). Dlatego też nie wolno nam popadać w pychę i odcinać się od Izraela. IV. Wrogość Kościoła Chrześcijańskiego wobec Żydów „Antysemityzm nie został jeszcze przezwyciężony, lecz stanom ciągłe zagrożenie. Dlatego trzeba być czujnym " - Rudolf Pfisterer Powstanie państwa izraelskiego, w Palestynie w roku 1948, było „reakcją na ucisk, jakiego naród ten doznawał na całym świecie". W czasach ostatecznych, licząc od odrzucenia przez Izrael Mesjasza aż do przyjęcia Go, Żydzi stale poddawani są bardziej lub mniej dotkliwym uciskom. Punktem szczytowym tych udręk będzie ostatni, wielki egzystencjalny ucisk, który jeszcze czeka Izraela. Żydzi cierpią z powodu ciągłej wrogości. Antysemityzm nie jest bowiem wymierzony przeciwko wszystkim narodom semickim, (co może sugerować nazwa), ale skierowany jest jedynie przeciwko Żydom, a jego ostatecznym celem jest starcie Żydów z powierzchni ziemi. „Antysemityzm nigdy nie ukazuje otwarcie swego oblicza, lecz ukrywa się za zwodniczymi hasłami... Antysemityzm często posługuje się zarzutem natury gospodarczej, na przykład szydzi z wrodzonego zamiłowania Żydów do handlu, a wszystko po to, by wywołać nienawiść do tego narodu. Chociaż antysemityzm i chrześcijańska wiara wykluczają się nawzajem, tak jak przeciwne są sobie ogień i woda, to jednak chrześcijanie w wielu przypadkach popierają nienawiść wobec Żydów, co świadczy wyraźnie o ich zupełnym braku zrozumienia Ewangelii. !!! (*15) Wrogi antysemityzm, wymierzony przeciwko Żydom, pojawiał się w historii w kilku fazach. Pan Jezus w swej mowie końcowej przepowiedział zburzenie Jerozolimy i Jerozolimskiej Świątyni, co stało się w roku 70-tym pod wodzą Tytusa, późniejszego cesarza ówczesnego rzymskiego „królestwa narodów" (Łuk. 21,6.24). Zginęło wówczas ponad milion Żydów. Następne pół miliona ofiar pochłonęło stłumione w 135 r. powstanie żydowskie. Po tych wydarzeniach Rzymianie wypędzili Żydów z Judei oraz Samarii (5.Mojż. 28, 64; 3.Mojż. 26, 33). (*16). Po tym krwawym powstaniu Żydzi pozostali znaczącą w kraju mniejszością.Już wkrótce zaczęli odczuwać wrogość ze strony ludności chrześcijańskiej, wśród której przyszło im żyć. Głoszono wersję, że jest ono „sądem Bożym na mordercach chrześcijan". W ten sposób Izrael został duchowo wydziedziczony, a jego miejsce zajął bezprawnie Kościół chrześcijański. Odmówił on nawet Izraelowi dalszej przynależności do przymierza Bożego opieczętowanego wybraniem. Według zwiastowania Kościoła, Żydzi nie są już Izraelem, lecz to Kościół jest teraz jedynym, „prawdziwym Izraelem". Wszystkie obietnice przechodzą zatem na Kościół, zaś całe przekleństwo na „odrzucony przez Boga naród żydowski". Tą drogą Żydzi zostali naznaczeni przez chrześcijan „piętnem odrzucenia i przekleństwa", co przecież stoi w całkowitej sprzeczności z Bożym Słowem (3.Mojż. 26, 44; Ps. 94, 14,; Rz. 11, 2). Powołując się na słowa wypowiedziane przez Żydów podczas procesu Jezusa: „Krew Jego na nas i na dzieci nasze" (Mat. 27, 25), zbudowano tezę o dobrowolnym i świadomym przyjęciu przez Izrael przekleństwa. A przecież krew Jezusa Chrystusa, zgodnie z przesłaniem Nowo-testamentowym (1.Jana l, 7-9), nie jest znakiem przekleństwa, lecz przebaczenia i ratunku. O ile krew Abla woła o pomstę, to krew Chrystusa prowadzi do usynowienia (Hebr. 12, 24). Pan Jezus znajdując się na krzyżu, wyraźnie prosił o przebaczenie dla Żydów i dla pogan (Rzymian), odpowiedzialnych za ukrzyżowanie (Łuk. 23, 34). Papież Innocenty III (1198-1216r.), żądał: „Żydzi muszą być ciągle ujarzmiani przez władzę, by nie wynosili się ponad chrześcijan". Zwołany przez tegoż papieża Sobór w 1215 r. poświęcony był między innymi przygotowaniu wypraw krzyżowych, które prowadzono jako „święte wojny w świętym kraju", przeciwko Żydom i muzułmanom. Ta szczególna egzystencja, do której zmuszeni byli Żydzi, doprowadziła do rozpowszechniania licznych złośliwych legend na ich temat, a nawet posądzania ich o konszachty z diabłem. Jako zaprzysiężeni wrogowie Jezusa Chrystusa, związani przymierzem z diabłem. Przekonani o tym ludzie przypisywali im same złe rzeczy - rytualne morderstwa, zatruwanie studni, profanację hostii, odczuwano nawet strach przed Żydami! To ich obwiniano o nieszczęśliwe wypadki, często czyniąc z nich „kozły ofiarne". Gdy w połowie XIV wieku w Hiszpanii, Francji i Niemczech szalała zaraza („czarna śmierć"), to właśnie Żydów posądzono o zatrucie zbiorników wodnych. Rozpoczęły się wówczas straszne pogromy w czasie których setki tysięcy Żydów zostało zgładzonych w bestialski sposób. Nienawiść tą uzasadniano za pomocą prostej formuły: »Kto zabije Żyda, otrzyma przebaczenie grzechów«. Średniowieczne kroniki żydowskich prześladowań opisują „chrześcijański zachód", który uciska, plądruje, wypędza, morduje i pali na stosach Żydów. Ofiarami padły miliony istnień! (*25) Nawet sam wielki reformator Marcin Luter uległ wpływom ówczesnej polityki antysemickiej prowadzonej przez Watykan i nie wypowiadał się pochlebnie na temat Żydów. Dlatego Rada Kościoła Ewangelickiego w Niemczech potępiła to, a Światowy Związek Luteran z okazji 500-nej rocznicy urodzin Lutra 10 listopada 1983 r., stwierdził: „Antysemickie wypowiedzi Lutra na Żydów, to jego osobiste grzechy, które nas bolą. W naszych kościołach musimy unikać każdej sposobności popełniania takich grzechów, tak, by nigdy więcej już się nie powtórzyły". (*17)V. Antysemityzm rasistowsko-narodowy „Jeśli po Holocauście istnieje jeszcze nadzieja, to tylko dla wiedzących, bowiem jeszcze tylko prorocy wołają głośniej niż Hitler". Michael Wishogrod - żydowski teolog„Słowo Boże musi nadal przemawiać, tak jak przemawia milczenie Jego martwych dzieci".Jawne dyskwalifikowanie Żydów przez chrześcijaństwo, teologię, kościół i społeczeństwo, zaowocowało na przełomie XIX i XX wieku, w tragiczne skutki, a mianowicie doprowadziło do upośledzenia narodu żydowskiego, uważano go odtąd za rasę gorszą od pozostałych. Antysemicki duch na dobre zadomowił się w ludzkiej mentalności. „Nacjonaliści, którzy rozpętali antysemityzm aż do krwawych wykroczeń, swoje korzenie mają w chrześcijańskich kościołach. Ponieważ Żydzi, jako naród wybrany, odrzucili poselstwo Chrystusa, a nawet żądali Jego śmierci, obecnie sami są uważani za odrzuconych. Według Kościoła Katolickiego, Żydzi to »mordercy Boga«. Pierwszy oficjalny odwrót od takiego poglądu na Żydów, miał miejsce podczas Soboru Watykańskiego II w roku 1965. Jednak mimo nalegań ówczesnego papieża Jana XXIII, by oskarżony o »morderstwo Boga« naród żydowski uniewinnić, większość kardynałów i biskupów była temu przeciwna. Tak więc wina, która spoczywała na Żydach osobiście zaangażowanych w ukrzyżowanie Chrystusa, została przeniesiona na wszystkich Żydów w następnych pokoleniach. Narodowy antysemityzm, tak jak każdy inny przejaw antysemityzmu zwracający się przeciw narodowi Bożemu, równoznaczny jest z atakiem na Boga i Jego przykazania. „Czemuż to burzą się narody, a ludy myślą o próżnych rzeczach? Powstają królowie ziemscy i książęta zmawiają się społem przeciw Panu i Pomazańcowi jego" (Ps. 2, 1-2). Antysemityzm jest ostatecznie anty-Chrystusowy, anty-mesjaniczny, a więc - demoniczny.Musimy dostrzec tę straszliwą niepowtarzalność ludobójstwa Żydów w Trzeciej Rzeszy. Już w 1933 r. Hitler w swej mowie głosił: „Żyd jest rasą, ale nie człowiekiem. Nie może być człowiekiem stworzonym na obraz i podobieństwo Wiecznego Boga. Żyd jest obrazem szatana, zaś rasa żydowska to »gruźlica narodów« ". Ten język kata wkrótce stał się językiem potocznym. „Niemiecka dyktatura mordowała dla samej przyjemności zabijania. Przywłaszczyła sobie prawo decydowania o tym kto ma żyć, a kto nie. Było to zjawisko niepowtarzalne w historii ludzkości". (*18)20 stycznia 1942 r. odbyła się słynna konferencja w Wannsee, na której przedstawiciele rządu niemieckiego i SS zatwierdzili postanowienie o „ostatecznym rozwiązaniu problemu żydowskiego". Naziści zaplanowali zgładzenie 11 milionów Żydów. Ich wytępienie było istotnym elementem państwowej polityki nazistów. Prawie w połowie udało im się plany te urzeczywistnić - 6 milionów Żydów zostało zgładzonych głównie przez zagazowanie i spalenie. (*19) VI. Islamsko-arabska wrogość wobec Izraela„Lecz Bóg rzekł do Abrahama: Niech ci to nie będzie przykre, co się tyczy chłopca i niewolnicy twojej. Cokolwiek ci powie Sara, posłuchaj jej, gdyż tylko od Izaaka nazwane będzie potomstwo twoje. Jednakże i z syna niewolnicy uczynię naród, bo jest on potomkiem twoim!" (1.Mojż. 21, 12-13) Źródłem nienawiści do Izraela jest fakt, że to właśnie ten naród został wybrany przez Boga. Przez całe wieki, aż po dzień dzisiejszy, miliony Żydów na obszarze islamsko-arabskim to Boże wybranie przypłaciło życiem. Żydzi w świecie arabskim traktowani byli jako uciskana mniejszość, ciągle zwalczani i masowo zabijani. Ani na chwilę nie pozwalano im zapomnieć o ich tragicznym położeniu". Cytowany wyżej Albert Memmi dokonał zaskakujących obliczeń: „Gdybyśmy policzyli liczbę ofiar żydowskich poniesionych w świecie chrześcijańskim, pomijając przy tym ofiary krematoriów i ofiary zabójstw dokonanych w Rosji (do czasów Stalina), to prawdopodobnie okazałoby się, iż liczba ta jest zbliżona do liczby Żydów zgładzonych w krajach muzułmańskich, gdzie często dochodzi do krwawych zamieszek". (*20) W 1980 r. turecka gazeta „Dunya" opublikowała tajne postanowienie ogólno-islamskiego zgromadzenia w Lahore (Pakistan): „Do roku 2000 islam musi objąć teren całego Środkowego Wschodu, zaś wszyscy ci, którzy nie są muzułmanami - chrześcijanie koptyjscy w Egipcie, chrześcijanie w Iraku, Iranie, Turcji, Libanie, Syrii... i Izraelu - muszą zostać z tego obszaru wykorzenieni". Wśród uczestników tego zgroma-dzenia byli religijni przywódcy i liczni wpływowi politycy.Pewien znawca Islamu, były chrześcijański misjonarz działający w kraju islamskim, zwrócił uwagę, że treść opublikowanego postanowienia Jest „wyrazem przekonań ogromnej rzeszy radykalnych muzułmanów od zachodu Afryki, poprzez Indonezję, aż po zachodnią Europę". Na poparcie tego podaje dowody:• Islam nie uznaje rozgraniczenia między państwem, a religią. Za idealnego władcę uważany jest Kalif - namiestnik Allaha - skupia on bowiem w swym ręku siłę polityczną, religijną i gospodarczą.• Narody Azji i Afryki nie miały w swej historii epoki „Oświecenia", dlatego ich myślenie naznaczone jest wyłącznie przez religię. Czczą zatem każdego władcę, który swą władzę wykorzystuje do rozszerzania Islamu.• Obowiązkiem każdego muzułmanina jest szerzenie swej wiary, niezależnie od metody, której do tego celu używa. Odbywa się to zatem nie tylko na drodze pokojowej, lecz nawet drogą walki zbrojnej. Idea Świętej Wojny („Dżihad"), nie wypływa wprawdzie bezpośrednio z Koranu, lecz jest głęboko zakorzeniona w tradycji muzułmańskiej i tworzy dziś trzon islamskiej nauki i praktyki.To wszystko sprawia, że sytuacja na Bliskim Wschodzie jest tak niebezpieczna i skomplikowana.Starania o pokojowe rozwiązanie konfliktów są blokowane przez islamskie myślenie i postępowanie. Podczas trwania „Świętej Wojny", muzułmanom, którzy wypełniają wolę Allacha i czczą go, zezwala się na łamanie wszelkich międzynarodowych praw i postanowień, a także wszelkich praw państwowych. Do tego dochodzi fakt, że Jerozolima tak jak Mekka, dla muzułmanów jest świętością. Według islamskich wierzeń, to tutaj Abraham ofiarował Ismaela, tu także, na placu świątynnym, Omar - drugi Kalif, położył kamień węgielny pod Meczet Omara, który także jest islamską świętością.Kraje zachodnie mogłyby wprawdzie usunąć się z tego obszaru pełnego religijnych i politycznych napięć, ale to właśnie na tych terenach są największe w świecie złoża ropy naftowej, a od niej przecież uzależniona jest cała gospodarka. Jednak dla muzułmanów fakt ten ma znaczenie nie tylko gospodarcze, ale i religijne. Muzułmanie wieżą, że to Allach dał im obfite zasoby ropy i on, jako dawca, ma prawo wykorzystywać te bogactwa dla rozszerzania i obrony Islamu. W związku z tym pojawiły się oskarżenia pod adresem królów i szejków Półwyspu Arabskiego (Kuwejt), którzy rzekomo nie wykorzystywali dostatecznie powierzonych im w konkretnym celu bogactw. Potępiono ich za opływanie w „zachodnim luksusie" i chęć bogacenia się. Bogactwo arabskich narodów ma służyć islamskiej sprawie, takie jest oczekiwanie prostych, pozbawionych ziemi rolników i bezrobotnej inteligencji w krajach arabskich. Oczekiwania te, na swój sposób, spełnił Saddam Husąjn atakując Kuwejt. Bycie twardym, radykalnym i nieugiętym, w pojęciu islamskim było zawsze większą cnotą, niż bycie ustępliwym, łagodnym, czy gotowym na kompromis. Jednak zachowanie Saddama Husajna wobec zamieszkałych w Iraku, a przedtem bardzo prześladowanych, Żydów było zadziwiające. Tygodnik żydowski dysponuje licznymi przekazami i świadectwami, które potwierdzają poczynania S. Husajna. Jednym z nich było państwowe polecenie, aby wydać książkę pt. „Święte miejsca w Iraku". Książka ta zawiera wyczerpujące teksty i ilustracje przedstawiające żydowskie miejsca święte. Na dwa tygodnie przed inwazją na Kuwejt S. Husąjn zaskoczył świat żydowski, natychmiast spełniając prośby mniejszości żydowskich w Iraku, o odrestaurowanie licznych żydowskich pomników i tysiącletnich kamieni grobowych proroków. Przeznaczono na to miliony dolarów. Eksperci w Iraku, to nienormalne w arabskim świecie zachowanie, tłumaczyli na dwa sposoby. Po pierwsze, przyczyn takiego postępowania upatrywali w wierze i przekonaniu S. Husajna, co do jego historycznej misji - podniesienia roli Iraku do rangi nowożytnego, potężnego Babilonu, w którym on sam będzie wcielonym, współczesnym Nebukadnesarem. Na potwierdzenie tego należy zwrócić uwagę na często cytowane w jego przemówieniach biblijne i hebrajskie motywy. Sam Husąjn, szejków, których pozbawił władzy w Kuwejcie, nazwał „synami Koracha", którzy byli przecież biblijnymi oponentami Mojżesza i Aarona. Niszcząc zatem Kuwejt, przekonany był o wykonywaniu Bożej woli. Jako drugi powód, tłumaczący postępowanie Husajna, wymienia się patriotyczną postawę irakijskich Żydów w czasie ośmioletniej wojny w zatoce (1980-1988). Wówczas to wielu młodych Żydów odbywało służbę na froncie i część z nich poległa. Na polu walki szczególnie wsławili się żydowscy lekarze. Po tych wydarzeniach, S.Husąjn podniósł gminę żydowską do godności „gminy bohaterskiej". Przyznał też wiele ważnych orderów i odznaczeń. Wobec delegacji zagranicznych Husain okazywał dumę z rzekomej przykładnej „koegzystencji" Żydów i muzułmanów w jego kraju. Obstawał nawet przy tym, by na światową konferencję aptekarzy w Pekinie, jako członka delegacji, wysłać irakijsko-żydowskiego aptekarza. W swoim zachowaniu wobec Żydów w jego kraju, Saddam Husain czyni rozgraniczenie pomiędzy Żydostwem jako religią, a Izraelem, względnie Syjonizmem.''(*21) VII. Antysyjonizm - atak na naród i państwo Izrael„Otwórz swoje usta w obronie niemego i w sprawie wszystkich opuszczonych!" (Przyp. Sal. 31,8)Bóg mówi: „Izraelu, nie zapomnę o Tobie". (Izaj. 44, 21)Antysemityzm, rozróżnia 3 - rodzaje wrogości wobec Żydów. Jako 1: antyjudaizm, atak na żydowski sposób wyznawania wiary. Jako 2 : Żydzi, poprzez odrzucenie Jezusa jako Mesjasza, zostali nazna-czeni piętnem przekleństwa i odrzucenia. To pogląd ciągle powtarzany przez chrześcijaństwo. Ten antyjudaizm nie ogranicza się tylko do zwalczania żydowskiego sposobu wyznawania wiary, ale pod znakiem zapytania stawia prawo do egzystencji całego narodu żydowskiego. Sposób, w jaki Hitler zgładził 6 milionów Żydów, wywołał powszechną dezaprobatę. Jako 3 : Celem dzisiejszych ataków jest przede wszystkim podważenie egzystencji narodu żydowskiego na terytorium Jego własnego państwa. To wszystko dzieje się na płaszczyźnie antysyjonizmu". Żydzi są atakowani jako naród i suwerenne państwo w ich ojczystej ziemi. (*22)A jednak! w 1948 r. Żydzi w swojej ziemi założyli własne państwo. Już od samego początku musiało ono walczyć o przetrwanie. Arabskim państwom Bliskiego Wschodu nie zależało na utworzeniu obok powstającego państwa Izrael, państwa arabsko-palestyńskiego, one rościły sobie prawo do całej Palestyny, od Morza Śródziemnego po Jordan. Teren na zachód i wschód od Jordanu należał wcześniej do królestwa turecko-osmańskiego, a po jego upadku, w czasie I Wojny Światowej, dostał się pod mandat brytyjski. Obszar ten zamieszkiwali Żydzi i Arabowie. Palestyna nie była zatem regionem wyłącznie arabskim. Po wojnie arabsko-izraelskiej 1948/49, Jordania siłą przyłączyła zachodnio-jordańską Palestynę, w skład której wchodziły: Samaria, Judea i część Jerozolimy zwana Starym Miastem. W wojnie tej Żydzi bronili swego państwa przed atakami sąsiednich państw arabskich, które również niedawno uzyskały autonomię. Ta wojna pochłonęła około 6.000 Izraelczyków, co stanowiło 1% całej ludności. Wielu zostało kalekami. W następnych wojnach chcieli Izrael zniszczyć (1956/57 -wojna Synajska, 5-10 VI 1967 r. - wojna sześciodniowa). Niespodziewany atak połączonych wojsk egipsko-syryjskich, mimo przytłaczającej przewagi wroga, został przez Izrael odparty (6-25 X 1973 r. - wojna zwana Jom-Kippur). Następne wydarzenia ukazują ciągłą walkę Izraela o przetrwanie. 14 XII 1981 r. - Izrael umacnia swoje granice na wzgórzach Golan, 6 VI 1982 r. - pod hasłem „Pokój dla Galilei" przeciwstawia się nadużyciom prawa przez Palestyńczyków w południowym Libanie. Egzystencja Izraela to ciągła walka. 11. V. 1949 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) przyjęła Izrael jako pełnoprawne państwo.Już w palestyńskim mandacie z 24 VII 1922 r. uznano „historyczny związek narodu żydowskiego z Palestyną", dlatego też zaakceptowano „jego ponowne osiedlenie się w tej ziemi". Ataki na Izrael osiągnęły swój punkt kulminacyjny w roku 1975, kiedy to przeciwko niemu otwarty został iście krzyżowy ogień, głównie ze strony byłego Związku Radzieckiego i państw z nim powiązanych oraz ze strony krajów arabskich. Miało to miejsce na spotkaniu państw w Limie, gdzie ostatecznie osądzono Syjonizm. Również Zgromadzenie Ogólne ONZ (10.XI’1975 r.) w rezolucji nr 3379 potępiło Syjonizm, nazywając go „formą rasizmu i rasistowską dyskryminacją". Zostało to opublikowane w licznych artykułach prasowych. Ponadto, posługując się złośliwie słowotwórstwem, słowo „syjonizm" zostało znaczeniowo podciągnięte pod „nacjonalizm". Końcowym wynikiem tych ataków miało być pozbawienie państwa Izrael prawa do istnienia w ojczyźnie Żydów na Syjonie. Dr. Andre Lwoff, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny (1965 r.) wraz z innym noblistą, ostrzegał przed zgubnymi konsekwencjami ONZ-owskiego postanowienia, mówiąc: „... Potępiając Syjonizm, zgromadzenie narodowe ONZ w istocie głosowało za zniszczeniem narodu żydowskiego i wbrew temu, do czego zostało powołane, zachęciło państwa tego regionu, by jeszcze raz chwyciły za broń i to akurat w czasie, gdy uczyniony został pierwszy krok w kierunku pokojowego rozwiązania tych problemów". Chaim Herzog, ówczesny ambasador Izraela w ONZ, na oczach całego światowego forum, podarł ów dokument mówiąc: „To jest ONZ-owska Noc kryształowa... Podczas obecnej debaty na temat Syjonizmu, Hitler czułby się wyśmienicie!" (*23) Austriacki kanclerz Kurt Waldheim ubolewał, że „akurat w czasie jego urzędowania na stanowisku sekretarza generalnego ONZ, uchwalono rezolucję z roku 1975, w której Syjonizm zrównano z rasizmem". (*24)Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP), odmawia uznania Izraela. Również Syria rości sobie prawa do całej Palestyny. Już w 1974 r. syryjski prezydent Hafisal Assad wyjaśniał: „Palestyna jest niczym innym jak główną częścią południowej Syrii". W 14 V 1989 r. Rząd Izraelski wyszedł z „inicjatywą pokojową", służącą rozwiązaniu problemu arabsko-izraelskiego. Izrael, w umowie pokojowej z Camp David, zawartej pomiędzy Izraelem a Egiptem w roku 1978, upatruje „podstawę do rozszerzenia układu pokojowego na cały region". Rząd izraelski żąda „przywrócenia stosunków pokojowych z państwami arabskimi, które wciąż znajdują się w stanie wojny". Proponuje ponadto wolne, demokratyczne wybory wśród palestyńsko-arabskich mieszkańców Judei, Samarii i Strefy Gazy. Wybory te miałyby się odbyć „w atmosferze wolnej od przemocy, pogróżek i terroru". (Z powodu domniemanej kolaboracji z Izraelem na „terenach okupowanych", od początku rebelii, kilkuset Palestyńczyków zostało zabitych przez arabskich współobywateli.) (*25) OWP – na czele z szefem Yasirem Arafatem nie uznaje Żydów jako narodu, nie uznaje też ich prawa do własnego państwa. Palestyńczycy mają prawo do Palestyny i to do całej Palestyny (Art. 3 i 21). Artykuł 15 żąda, aby „wymazać Syjonizm z Palestyny". Wojna przeciwko Izraelowi jest legalna, natomiast obrona Izraela jest niezgodna z prawem. Art. 23 ujmuje to następująco: „Jest rzeczą konieczną, aby wszystkie państwa postrzegały Syjonizm jako nielegalny ruch, który należy potępić i zwalczać.." Uchwały 13 palestyńskich rad narodowych z 20 marca 1977 r. opowiedziały się przeciwko tzw. rozwiązanie „dwupaństwowe" tzn. istniałoby państwo Izrael, a obok niego państwo Palestyńskie od Morza Śródziemnego po Jordanię. Uchwały powyższe przewidują raczej zniszczenie Izraela. (*26) Szef OWP - Yassir Arafat, po zburzeniu muru berlińskiego stwierdził, że państwo Izrael, którego powstanie jest wynikiem II wojny światowej, musi zniknąć, podobnie jak mur berliński i wszystkie inne następstwa wojny! (*27)Na szczycie arabskim w Bagdadzie, 30 maja 1990 r., postanowiono powstrzymać napływ Żydów (obecnie głównie z byłego ZSRR). Oznaczało to odmowę prawa do istnienia państwa Izrael, jako „ojczystego domu wszystkich Żydów". W tym miejscu libijski prezydent Kadaffi, w swojej mowie na Bagdadzkim szczycie, stwierdził: „Gromadzenie się Żydów w Palestynie nie jest bynajmniej ich powrotem do obiecanej, ojczystej ziemi, ale oznacza powrót do ich końcowego grobu. Palestyna jest cmentarzem dla wszystkich Żydów! (*28)VIII. Państwo Izrael – wizja, a rzeczywistość„A gdy się to zacznie dziać, prostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze". (Łuk. 21, 28)1000 lat przed Chrystusem, za czasów króla Dawida, powstało państwo Izrael ze stolicą w Jerozolimie. O swoim narodzie, Izraelu, Biblia mówi, że będzie zamieszkiwał środek ziemi, „centrum świata" (Ezech. 38, 12). Państwo to było zagrożone ze wszystkich stron. Początkowo Rzymianie szukali sposobności, by przyłączyć je do swojego królestwa zwanego „Królestwem narodów". To się jednak nie udało. Izrael nie był bowiem narodem jednym z wielu, ale szczególnym, wybranym przez Boga, który miał stać się błogosławieństwem dla innych narodów.„I rzekł Pan do Abrama: Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi, którą ci wskażę. A uczynię z ciebie naród wielki i będę ci błogosławił, i uczynię sławnym imię twoje, tak, że staniesz się błogosławieństwem. I będę błogosławił błogosławiącym tobie, a przeklinających cię przeklinać będę; i będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi", (1.Mojż. 12,1-3)Z tym jasno określonym wyborem Ojca rodu, Abrahama, na około 2000 lat p.Chr., związana jest obietnica powołania do życia nowego narodu i dania mu w posiadanie ziemi w paśmie pomiędzy kontynentami (1.Mojż. 15, 7; Jozue 24, 3; Dz.Ap. 7, 3). Państwo żydowskie przetrwało do momentu, kiedy to Rzymianie, którym udało się zjednoczyć wiele narodów w jednym państwie w I w., wypędzili naród żydowski z jego ziemi. Całkowite rozproszenie Żydów przypada na II w. Rozproszeni wśród narodów świata, nie posiadali już państwa Izrael w swojej ziemi. Jednak dalej istniał naród Żydów, który przetrwał dwa tysiąclecia i trwa po dzień dzisiejszy.W czasie, kiedy Izrael był nieobecny na mapie Bliskiego Wschodu, obszar ten nie odgrywał żadnej politycznej roli. Dzisiaj, gdy Izrael ponownie istnieje jako państwo, region ten stanowi centrum napięć całego świata. Izrael jest „solą w oku" dla otaczających go islamskich narodów.Powrót Izraela do swojej ziemi traktujemy jako „wstęp do czasów ostatecznych" i dowód na trwałość Bożego wybrania. Jak czuje się Izrael, będąc nowym państwem w starej ojczyźnie? Jak należy postrzegać konflikt na Bliskim Wschodzie? Z pewnością jest to coś więcej, niż tylko zwykły konflikt graniczny, będący często powodem wojen między narodami. Czy kryzys w zatoce prowadzi do ostatecznej wojny? W Izraelu ludzie pozdrawiają się słowem „Shalom", co znaczy pokój, ale pokoju tam jeszcze nie ma...a). Powrót Żydów do swej ziemi Theodor Herzl (1860-1904), podobnie jak wielu zachodnio-europejskich Żydów, początkowo ulegał prądom umysłowym Oświecenia i próbował iść drogą asymilacji. Jednak pod wrażeniem antysemickiego procesu przeciwko fałszywie oskarżonemu o zdradę stanu, żydowsko-francuskiemu oficerowi artylerii, Alfredowi Drejfusowi w Paryżu, w roku 1896 napisał książkę pt.: „Państwo Żydowskie" z podtytułem „Próby współczesnego rozwiązania problemu żydowskiego". Sam tytuł zawierał już program, a mianowicie: państwo dla Żydów jest jedynym rozwiązaniem palących problemów żydowskich. Na pierwszym Kongresie Ruchu Syjonistycznego w Bazylei, w rok po ukazaniu się książki Herzla, odrzucono proponowane Żydom miejsca zamieszkania, takie jak: Uganda, Argentyna lub część półwyspu Synajskiego. To musi być Syjon i tylko Syjon! Po tym kongresie Herzl wyznał: „W Bazylei założyłem żydowskie państwo. Być może za 5 lat, a na pewno za 50 lat, każdy to zobaczy". Natomiast wcześniej już w 1882 r. żydowski lekarz rosyjskiego pochodzenia, Leon Pinsker, napisał książkę pt. „Samowyzwolenie", założył też aktywną grupę „przyjaciół Syjonu" zw. „Bilu". Jest to skrót utworzony z początkowych liter biblijnego wezwania - „Synowie Jakuba wyjdźmy, wyruszmy" - „Benej Jaakow lochu wenelcha". Żydzi rosyjscy od 1859-1905 r. narażeni byli na, następujące po sobie, fale wyniszczających prześladowań. W królestwie cara żyło więcej niż 2/3 ogólnej liczby Żydów. Przeżywali tam straszną nędzę. Po jednym z pogromów, w roku 1881, Pinsker napisał kolejną, programową książkę. Wnioski płynące z tej książki są następujące: „Żydzi nie mogą liczyć na równouprawnienie, względnie emancypację, zdając się na łaskę i życzliwość chrześcijańskich narodów. Muszą ufać własnym siłom. Jest to alternatywa lepsza, a przede wszystkim skute-czniejsza. To jest możliwe tylko na Syjonie, we wspólnocie żydowskiej" (*29)31 października 1917 r. rząd brytyjski uchwalił tzw. Deklarację Balfoura, która zapewniała „przyznanie miejsca zamieszkania dla narodu żydowskiego właśnie w Palestynie", obiecywała również „dołożyć wszelkich starań, by cel ten został osiągnięty". Żydom obiecywano niepodzielną Palestynę „publicznie i prawnie zapewnione miejsce zamie-szkania". Z punktu widzenia prawa międzynarodowego, Żydom dano wszelkie podstawy do powrotu do ich ziemi i utworzenia tam państwa Izrael. W ten sposób, „trwająca prawie 2000 lat tęsknota za Syjonem (od podboju rzymskiego i wypędzenia Żydów i ich potomków z Judei do Europy, Afryki i Azji), zostaje nareszcie spełniona".Już przed Jak i po I wojnie światowej, w kilku następujących po sobie falach, postępowała imigracja. Pomiędzy rokiem 1919 a 1923, ok. 35 000 Żydów powróciło do swej ziemi. Po podziale Palestyny w roku 1921, Żydzi nie mogli już osiedlać się w części Jordańskiej, późniejszej Jordanii. Imigracja Żydów została ograniczona. W czwartej fali imigracji, między rokiem 1924 a 1931, imigrowali kolejni Żydzi, głównie z Polski. „Rząd nowo powstałego państwa polskiego, obarczał Żydów odpowiedzialnością za wiele problemów, z którymi borykała się nowa Polska. Po I wojnie światowej rządy nowej Polski życzyły sobie, aby trzy miliony polskich Żydów opuściły granice kraju. Największa grupa Żydów udała się do Ameryki (USA), co bynajmniej nie było niczym zaskakującym, bowiem już u schyłku XIX i na początku XX w. uchodźcy żydowscy rozpoczynali nowe życie w „Nowym Świecie", a nie w starej Ojczyźnie swych przodków. Kiedy jednak w 1924 r. Stany Zjednoczone zamknęły swoje granice dla uchodźców żydowskich, polska imigracja żydowska skierowała się do Palestyny, bardziej jednak z konieczności, niż z wyboru". (*30)W przededniu wybuchu II Wojny Światowej z angielskiego punktu widzenia najkorzystniejszy byłby spokój w Palestynie. Trzeba było zbroić się przeciwko Hitlerowi, a nie jednocześnie zajmować się uspokajaniem Arabów i Żydów. Angielskie kalkulacje były proste i zarazem impertynenckie: Żydzi nie będą walczyć dla Hitlera i Niemiec, ponieważ Hitler jest ich śmiertelnym wrogiem. Aby jednak Hitler nie zdołał pozyskać Arabów, w jakiś sposób musi ich pozyskać Anglia. Brytyjski rząd zdecydował już w Jaki sposób tego dokona. 17 maja 1939 r. opublikowano Białą Księgę, będącą swego rodzaju programem sprawowania władzy. Zgodnie z tym dokumentem Palestyna miałaby po 10-ciu latach stać się niezależnym państwem arabskim. Wszystko wskazywało na to, iż marzenia Żydów o ojczyźnie w Palestynie zostały rozwiane. Biała Księga w sposób dramatyczny ograniczała napływ Żydów do Palestyny. W latach 1939-1945 tylko 75 000 Żydów mogło tam przybyć. Wkrótce potem wydano zakaz sprzedaży Żydom arabskiej ziemi". Syjoniści byli oburzeni. Jeżeli nie wolno Żydom legalnie przybywać do Palestyny, to będą to czynić nielegalnie. W tym czasie żadne państwo nie chciało przyjąć Żydów. Nawet Stany Zjednoczone z powrotem odesłały statek „St. Louis", na pokładzie którego byli żydowscy uchodźcy z Niemiec. W Belgii zeszli na ląd, gdzie część pozostała. Inni udali się do Anglii, Francji i Holandii. „W Holandii trafili do obozów koncentracyjnych, ponieważ byli Niemcami. Gdy zaś wojska niemieckie zdobyły w 1940 r. Holandię, ci sami Żydzi niemieccy wciąż pozostawali w obozach, ponieważ byli Żydami. Później narodowi socjaliści wysłali ich do Terezina, a stamtąd do obozów zagłady. Dla Żydów angielska polityka była prawdziwą tragedią. Był to dla nich wyrok śmierci". Rozpoczęła się zagłada sześciu milionów Żydów w Trzeciej Rzeszy. Na Konferencji w Wannsee 20 stycznia 1942 r. przedstawiono listę mordów jakich planowano dokonać w 34 okręgach: „Altreich" (Druga Rzesza) – 131.800 Żydów, „Marchia wschodnia" (Austria) – 43.700, „Generalna Gubernia" (Polska) – 2.284.000 i Żydzi z pozostałych terenów zajętych przez wojska niemieckie. Oprócz tego 5.000.000 ze Związku Radzieckiego, co daje sumę 11.000.000 przeznaczonych na zagładę Żydów. „Żydowscy politycy wciąż ponawiali prośby do Anglii o zbombardowanie obozów zagłady, żeby w ten sposób zakończyć mordowanie lub przynajmniej je utrudnić. Choć od lata 1944 roku alianci mieli zdecy-dowaną przewagę w siłach powietrznych i byliby w stanie tego dokonać, to jednak wahali się, ponieważ rzekomo chcieli się skoncentrować na sprawach ważniejszych?)". (*31)Ci, którzy przeżyli Holocaust, ciągle mieli zamkniętą drogę do Palestyny. „Ocaleni, cierpieli w okropnych obozach, częściowo także w Niemczech. Nazywano ich »wysiedleńcami« i nikt nie chciał ich przyjąć. Chcieli udać się do Palestyny, która dla nich, pozbawionych własnego domu i ojczyzny, byłaby teraz miejscem najwłaściwszym". Pomimo tych przeszkód Żydzi wykorzystywali każdy w miarę sprawny statek, który mogli otrzymać, by nielegalnie przerzucać Żydów do Palestyny.Marynarka brytyjska większość takich statków wyłapywała tuż przy brzegu, po czym ocalałych z obozów koncentracyjnych przesyłano do obozów brytyjskich, najczęściej na wyspę Cypr na Morzu Śródziemnym.W tym czasie najważniejszym syjonistycznym politykiem był David Ben Gurion, który zabiegał o poparcie ze strony USA. Amerykańska opinia publiczna żądała od Anglii zmiany dotychczasowej polityki palestyńskiej. Problem palestyński przedstawiono Organizacji Narodów Zjednoczonych, która opowiedziała się za podziałem Palestyny na państwo żydowskie i arabskie. 29 listopada 1947 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ, przy 33 państwach głosujących za podziałem, 13 przeciw i 10 wstrzymujących się od głosu, zatwierdziło taki podział. Stany Zjednoczone i Związek Radziecki głosowały za podziałem...(*32) Tak więc od strony prawnej i z punktu widzenia prawa międzynarodowego, powstanie państwa Izrael było sprawą postanowioną. Dawid Ben Gurion, który w 1906 r. wyemigrował do Palestyny z Polskiego miasta Płońsk, 14 maja 1948 r. w Tel-Avivie ogłosił powstanie państwa Izrael. Państwo to powstało dobre 50 lat po pierwszym Kongresie Syjonistycznym w Bazylei. Wizja Herzla wypełniła się.b) Realność państwa IzraelŻydzi w Palestynie w wielkim napięciu oczekiwali na bezpośrednią relację radiową z siedziby ONZ, gdzie przeważającą liczbą głosów zapadła decyzja o podziale Palestyny na część żydowską i arabską. Na ulicach odbywały się triumfalne tańce. Jednak radość ta trwała krótko, bowiem już 15 maja 1948 r. państwa arabskie: Egipt, Jordania, Irak, Syria, Liban i Arabia Saudyjska rozpoczęły „wojnę o Palestynę", wojnę przeciwko nowemu niezależnemu państwu Izrael. (*33) Izraelczycy wciąż pozdrawiali się słowem „Shalom", lecz pokoju w dalszym ciągu nie było. Warto zaznaczyć, że powstanie państwa Izrael było nie tylko „reakcją na ucisk Żydów wśród narodów całego świata" lecz powstało ono także wbrew uciskowi ze strony arabskiej. (*34) Dziś Izrael jest państwem, którego chciał Bóg. Takie przekonanie jest powszechne w Izraelu. To nowe państwo, przy zakładaniu swych podwalin powoływało się na wypowiedzi biblijne, słowa proroków i samego Boga - „skałę Izraela" - który zrodził swój lud (5.Mojż. 32, 18). Izrael jest jedynym państwem na świecie, które w swojej nazwie nosi imię Boga (hebrajskie „EL"), którego też wyznaje. Założyciel państwa Ben Gurion, opierał się na biblijnych obietnicach: „Żydzi nie otrzymali prawa do Palestyny od Wielkiej Brytanii, USA czy ONZ. Politycznie tak, ale historycznie i prawnie, mandat ten w ostateczności pochodzi z Biblii". Podczas ogłoszenia rezolucji niepodległości Izraelskiej, Ben Gurion apelował do „obywateli narodu arabskiego, żyjących w państwie Izrael, by zachowali pokój i włączyli w odbudowę państwa na fundamencie pełnej, równości obywatelskiej, by byli zaangażowani w powstawanie przedstawicielstw i instytucji państwowych. Do wszystkich sąsiednich państw i ich narodów wyciągamy rękę do pokoju, z nadzieją na dobre stosunki sąsiedzkie". (*35)Deklaracja niezależności państwa Izrael Ogłoszona została w Tel-Avivie 14 maja 1948 r., według kalendarza żydowskiego 5 Ijar 5708 roku.c) Kwestia granic IzraelaCo Biblia ma do powiedzenia na temat granic Izraela? Bóg dawnymi czasy przyobiecał narodowi izraelskiemu dać w posiadanie obszar „od rzeki egipskiej, aż do wielkiej rzeki Eufrat" (l.Mojż. 15, 18; Jozue l, 4; Ezech. 47,15). „Mała rzeka egipska" płynie ok. 80 km na południe od Gazy i znajduje się w pobliżu dzisiejszej południowej granicy Izraela. Jednak północna granica miałaby rozciągać się daleko nad Libanem i Syrią, aż po Irak. Politycy izraelscy aż do dziś nie mówili o tym. Izrael nigdy jeszcze nie osiągnął granicy na północy, nawet za czasów Dawida i Salomona, kiedy to państwo Izrael zajmowało największy obszar. Obietnica dotycząca „Wielkiego Izraela", zgodnie z proroctwem (Micheasza 7, 11), „Nadejdzie ów dzień, w którym twoje mury będą odbudowane, ów dzień, gdy twoja granica się rozszerzy" (por. Izaj. 54, 2-3), Jeszcze się nie wypełniła. Shalom Ben-Chorin mówił „Nadejdzie ów Wielki Izrael... jako Królestwo Pokoju, Królestwo Boże na ziemi". Biblia wyraźnie zapowiada rozszerzenie granic Izraela, jednak stanie się to nie poprzez użycie oręża, lecz dzięki ponadnaturalnej ingerencji Boga, gdy Chrystus nadejdzie jako Mesjasz, aby zbudować swoje mesjańskie Królestwo... W tym czasie granice między Izraelem, a Jego dawnymi, sąsiednimi państwami, będą otwarte i będzie pomiędzy nimi panował pokój (por. Izaj. 19, 23).Powrót Żydów z rozproszenia nie jest jeszcze zakończony. Przybywają głównie z terenów byłego Związku Radzieckiego („z kraju północy"), a także z „wszystkich krajów, gdzie Pan ich rozproszył... I będą mieszkali na swojej ziemi" (5.Mojż. 11, 12; 49, 22; 62, 10). To narodowo-historyczny cud, który można wyjaśnić tylko soteriologicznie, że pomimo 2000-letniej dyskryminacji, prześladowań, pogromów i wyniszczających ataków, naród Żydów ciągle istnieje i to w prawie 15 milionowej społeczności, która przez cały ten okres zachowywała swą izraelską świadomość. Prawie jedna trzecia Żydów jest już w kraju, pozostali według biblijnej obietnicy, powrócą w czasie ostatecznym. Bóg tego pragnie, On rozkazuje narodom: „Wydajcie Jeńców! Nie zatrzymujcie ich! Przyprowadźcie moich synów z daleka i moje córki z krańców ziemi" (Izaj. 43, 5-7). To wszystko wywołuje w narodzie żydowskim instynkt soteriologiczny, mesjańskie przeczucie. Zachariasz prorokował, że za sprawą Pana w przyszłości nastąpi nasilenie się imigracji Żydów do Izraela. „Chociaż ich rozproszyłem pośród ludów, jednak będą pamiętali o mnie w dalekich krajach, odchowają swoje dzieci i wrócą" (Zach. 10, 9). „My, chrześcijanie nie zapomnimy" - powiedziano w 1934 roku, - „że zakończeniem problemu żydowskiego jest powrót Żydów do ich ukochanego kraju. Jest to nasze, oparte na Biblii, przekonanie, iż obecne poruszenie prędzej czy później wyjdzie naprzeciw temu celowi". (*36) My natomiast, dzisiaj, 60 lat później, jesteśmy świadkami jakże szybko następujących po sobie wydarzeń. Nie znamy jednak szczegółów, nie wiemy kiedy i jak to wszystko się stanie. Widzimy jak państwo Izrael jest zagrożone, aż do ostateczności. Będziemy więc aż do końca w napięciu oczekiwać na dalszy rozwój wydarzeń.IX. Intifada - walka o „Ziemię Świętą"„ Gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo, wtedy przyjdzie na nich nagła zagłada.. "(1.Tesal. 5, 3)17 września 1978 r. premier Izraela Menachem Begin i premier Egiptu Anwar el-Sadat, w obecności i przy współudziale prezydenta USA Jimmy Cartera doszli do porozumienia odnośnie treści układu Camp David, który stanowił podstawę układu pokojowego. Do ostatecznego podpisania tego układu doszło 29 III 1979 r. w Waszyngtonie. Na zakończenie wszyscy prezydenci modlili się, każdy w swoim języku, a więc po angielsku, hebrajsku i arabsku, kończąc wspólnym hebrajskim „Amen". Tymczasem na arabskiej konferencji w Bagdadzie (Irak) w listopadzie 1978 r., egipski prezydent Sadat został napiętnowany jako „zdrajca", zaś układ z Camp David został potępiony. Z końcem marca 1979 r., tuż po podpisaniu układu pokojowego, na kolejnej arabskiej konferencji postanowiono nałożyć sankcje gospodarcze na Egipt. Postanowiono także udzielić pomocy arabskim „państwom frontu"(!) i OWP, jak również przenieść posiedzenia Ligi Arabskiej z Kairu do Tunisu. Jednocześnie Egipt pozbawiono członkostwa w Lidze Arabskiej. (*37)W rocznicę wojny Jom-Kippur, 6 X 1981 r. w czasie parady wojskowej, prezydent Sadat został zamordowany przez egipsko-islamskiego fanatyka. Fala islamskiego fanatyzmu zapoczątkowanego przez rewolucję Homeiniego w Iranie 1978/79, ogarnęła islamski świat, a zwłaszcza Bliski Wschód. Już nie tylko narody arabskie, ale cały islamski świat powinien zjednoczyć się w walce głównie przeciwko Izraelowi i USA. (*70) Zupełnie różnorodny pod względem etycznym i religijnym Liban musiał zgodzić się, by na jego terenach działała ogólno-arabska fala i by kraj przesiąknął duchem OWP. Organizacja Wyzwolenia Palestyny, na południu, w ziemi nękanej wojną domową, utworzyła państwo w państwie, którego zadaniem są ciągłe ataki i akcje odwetowe na Izrael. Od 1989 r. w południowym Libanie znów działają palestyńscy i szyiccy terroryści. Ważną rzeczą jest wspomnieć, że w latach 90 – tych nastąpiła możliwość użycia gazu, dostarczanego przez Niemcy, wywołało to wspomnienia komór gazowych z Oświęcimia. W Iraku żyje bowiem najwięcej żydowskich ofiar nazizmu. Na początku roku 1990 znalazło tam schronienie 300 000 ocalałych po Holocauście Żydów. Żydowski tygodnik powszechny dodaje: „Bardziej niż jakikolwiek inny naród zmuszeni jesteśmy żyć w świadomości ciągle trwającej naszej zagłady. Dla narodu żydowskiego Holocaust nie jest przeszłością, ale ciągle jeszcze teraźniejszością.. (*38)Poczucie ciągłego zagrożenia państwa żydowskiego ze strony Iraku pogłębiała świadomość, że Niemcy zaangażowali się w produkcję morderczej broni, będącej w rękach Saddama Husajna. Na nowo ożywało wspomnienie przeszłości, gdy Niemcy za pomocą pieców gazowych w obozach koncentracyjnych „rozwiązywali problem żydowski". Saddam Husayn podsycał także „mrocznego powiernika serca" Yassira Arafata i jego OWP łącznie z fundamentalistyczną organizacją Hamas, by dalej walczyć o „świętą ziemię" Palestyńczyków. (*39)Krwawe zajścia na jerozolimskim placu świątynnym 8 października 1990 r. spowodowały ogromne wzburzenie. Całe to wydarzenie zostało przedstawione przez media jednostronnie obwiniając wyłącznie Izraelczyków. Wszystko zdarzyło się w połowie trwającego święta Kuczek, kiedy to setki modlących się przy murze płaczu Żydów zostało obrzuconych kamieniami. Kamienie, w dużej części dość pokaźnych rozmiarów rzucano ze wzgórza świątynnego. W tym czasie z meczetów rozbrzmiewało wezwanie „Allach ak-bar!" - „Allach jest wielki!" W uszach Izraelczyków znaczy to tyle samo co: „mordujcie Żydów!"Izraelska policja stanęła wobec tysiąca arabskich fanatyków. Początkowo użyła gazu łzawiącego i oddała strzały ostrzegawcze, potem jednak użyła ostrej amunicji. Dwudziestu jeden Arabów zostało zastrzelonych. Jerozolimska policja słusznie została oskarżona o nieodpowiednią obronę. Strach i nerwowe napięcie mogły być tego przyczyną.Już jesienią 1928 r. wielki mufty Amin el Husseini nakazał, aby uprzykrzać życie Żydom, którzy chcą się modlić przy „ścianie płaczu". Zgodnie z tym nakazem padają pod adresem Żydów złośliwe słowa, a nawet obrzuca się ich kamieniami. Ten najbardziej wpływowy i radykalny przywódca palestyński popierał nazistowskie Niemcy. Jesienią 1941 roku osobiście przyjął Himmlera. (*40)W niemieckiej gazecie zamieszczono artykuł na temat masakry przy wzgórzu świątynnym w Jerozolimie w październiku 1990 r. Oto jego fragment: „Nad każdą ofiarą brutalnej przemocy należy bardzo głęboko ubolewać. Jednak związek Saddama Husajna z jasno określonym celem zniszczenia Izraela, jest zbyt jaskrawy, a Yassir Arafat zbyt szybko się zdemaskował spiesznie udając się do Bagdadu. Jego wuj, były mufty Jerozolimy Amin el Husseini (mufty, tzn. -znawca prawa muzułmańskiego i islamu, wydający orzeczenia w sprawach religijnych i prawniczych), wspólnik Himmlera, byłby bardzo ucieszony widząc, że jego wnuk /Abd el Rauf Yasir Arafat el Qudwa el Husseini/, tak bowiem brzmi pełne jego imię, jest na usługach imitatora Hitlera - Saddama Husajna. (*41)Konstytucja „Hamasu" z sierpnia 1988 r. ujmuje to następująco: „Palestyna jest ziemią islamską, dziedzictwem wszystkich muzułmanów, aż do końca czasu. Żadnej części oddać nie wolno. Żaden kraj, żaden król, żadna organizacja arabska czy palestyńska nie jest do tego upoważniona. Jedynym rozwiązaniem problemu jest „święta wojna". Ona przyniesie uwolnienie całej Palestynie, bez żadnych kompromisów". (*42) Ten fundamentalno-islamski ruch na Bliskim Wschodzie, upatruje rozwiązania problemu palestyńskiego tylko w powstaniu wielkiego królestwa islamskiego.Ex kurs l: Dżihad - islamska „święta wojna" „Wszyscy ludzie muszą poznać nieprzemijającą naukę proroka Mahometa". Zwycięski marsz Islamu, to idea, która ich jednoczy. Są jednak przeszkody ze strony zachodu i wschodu: „Chrześcijańskie i komunistyczne państwa czynią trudności, by nie dopuścić, aby Islam osiągnął swoje znaczenie jako religia panująca. Obowiązkiem muzułmanów jest walczyć o światowe znaczenie tej jedynej religii". Jerozolima musi zostać oddana przez Izrael w „ręce islamskie": Dżihad oznacza nie tylko otwarty militarny konflikt lecz akceptuje każdą inną formę rozliczania się z innowiercami. „Święta wojna przeznaczona jest do rozszerzania wiary. Kto nie jest muzułmaninem staje przed następującą alternatywą - przyjąć islam dobrowolnie, lub zostać do tego zmuszonym przez „świętą wojnę". Nie doceniając „świętej wojny" występuje się przeciw przykazaniom Allacha. Układy pokojowe są dozwolone tylko wtedy, gdy na skutek okresu osłabienia trzeba nagromadzić siły do dalszych działań. Święta wojna musi być podstawą stosunków między muzułmanami i nie muzułmanami. Muzułmanom wolno zrywać wszelkie umowy z nie muzułmanami".Ex kurs 2: Czy jest możliwy dialog prowadzący do pokoju? „Święta wojna" to rozkaz rozszerzenia islamskiej wiary. Odstąpienie od tejże wojny jest wykroczeniem przeciwko przykazaniom Allacha. Zawieranie umów pokojowych jest dozwolone tylko w czasie osłabienia, by czas ten wykorzystać na gromadzenie sił do kolejnego natarcia. Muzułmanie mogą śmiało zrywać wszelkie układy z innowiercami. Islam uzurpuje sobie prawo do bycia jedyną ważną wiarą dla wszystkich. Każdy muzułmanin musi podążyć za wyzwaniem „świętej wojny". Kto w takiej „chcianej przez boga" wojnie poniesie śmierć, jest męczennikiem Allacha zasługującym na niebo. (*43)A w Izraelu są zbory, w których znajdują się Arabowie i Żydzi i stanowią oni jedność w Chrystusie. „Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym Jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe" (2.Kor. 5, 17). „Albowiem On jest pokojem naszym..." (Efez. 2, 14).XWiara w Izraelu„Słowem Bożym skierowanym do Abrahama zaczyna się właściwa, duchowa historia ludzkości... Najważniejszym zadaniem Żydostwa stało się nieustanne, wytrwałe zwiastowanie i przekazywanie dalej dobrej nowiny Abrahama". Rabin Joel BergerŻyjemy w czasach ostatecznych, w których antysemityzm wciąż przybiera na sile, lecz wiemy, że w końcu zostanie on przezwyciężony. Poważnie traktujemy Boże obietnice, które jeszcze czekają na swoje wypełnienie, a póki co modlimy się życzliwie o Żydów. Wilhelm Lohe (1808-1872), ewangelicki teolog i ojciec Diakonatu (Neuendettelsau w Bawarii), wraz z innymi teologami wyraźnie wskazywał na osobliwość Izraela jako narodu tworzącego historię zbawienia, oraz wielkie znaczenie jego misji w czasach ostatecznych: „Pan pochodzi z Izraela, nasze zbawienie pochodzi od Żydów. Już te dwa fakty powinny wystarczyć do rozbudzenia i podtrzymania płomienia miłości do Izraela". Reński teolog Heinz Kremers w swojej rozprawie stwierdza: „Naród żydowski ciągle jest »Izraelem« - Bożym narodem", zgodnie z listem do Rzymian 9: 1-5, zaś zawarte „przymierza" mają znaczenie wieczne. Naród izraelski zachowuje w historii zbawienia swoją wysoką pozycję, jak to już wykazał teolog Johann Christian Konrad von Hofmann (1810-1877).Wittenberski teolog Erich Lubahn w swym dziele pt. „Żydowska misja w perspektywie historii zbawienia" odróżnia misję żydowską od misji pogan. „W pra-zborze Żydzi zapraszali pogan do udziału w swym dziedzictwie. /W Świątyni Jerozolimskiej było miejsce i dla pogan/. Jeżeli my dzisiaj zamierzamy być dla Żydów świadectwem jako chrześcijanie z pogaństwa, to nie możemy zapraszać ich do udziału w naszym dziedzictwie, ale dać im je z powrotem. Podstawą dialogu powinny być wspólne korzenie, wspólny Bóg i wspólny cel. Przy tych podobieństwach nie można jednak wymazać różnic.. Wspólny cel dla chrześcijan oznacza powtórne przyjście Jezusa Chrystusa, zaś dla Żydów - nadejście Mesjasza. Chrześcijańskie świadectwo musi być zawsze osobistym świadectwem wiary, objawiającym się w postaci praktycznej miłości do Jezusa. Takie wyznanie wiary samo toruje sobie drogę. Bożą sprawą jest sposób w jaki używa on naszego świadectwa. Bóg zastrzegł sobie wyłączne prawo do nawrócenia swojego narodu, o czym zgodnie świadczą wszyscy prorocy. Z prorockiego świadectwa Nowego Testamentu wiemy, że nawrócenie Izraela wydarzy się w dwóch etapach: najpierw »garstka« zanim przyjdzie ów Dzień Pana« (Joela 3,4; Rzym.11,7; 0bj.7,1-8), potem zaś »cały Izrael« »aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą« " (Rzym. 11; 25). Co się tyczy dzisiejszych Żydów, którzy mieszkają w Izraelu i wierzą w Jezusa jako swego Mesjasza, wzywa się, by nie zrywali oni więzi ze swoim narodem.Wielki teologiczny wpływ na postanowienia Reńskiego Ogólnego Synodu w 1980 r. miał, Teza czwarta głosi, że „Nieprzerwana egzystencja narodu żydowskiego jego powrót do ziemi obiecanej i wreszcie powstanie państwa Izrael, to dowód Bożej wierności wobec swego narodu" powiedział prof. Teologicznej Szkoły Wyższej w Wuppertalu Berthold Klappert w 1980r. (*44)W kazaniu wygłoszonym z okazji noworocznego święta żydowskiego Rosch Haschana 20/21 września 1990 r. w Hamburgu, pojawiło się pytanie: Co my jako Żydzi możemy zrobić, aby zażegnać zagrożenia i zło? Co stanowi o naszej nadziei, sile i odwadze? Czyż nie doświadczamy tego, jak bezbożni bez skrupułów korzystają z życia, zaś sprawiedliwi pomimo swej pobożności, cierpią? Rabin przywołuje obraz nadzwyczaj pobożnego Joba. Ale czy my ostaniemy się w naszych doświadczeniach? (II wojna światowa - 6 milionów zamordowanych). Ale czy prorok Izajasz nie nazywa Asyrii „rózgą Bożą"? O wiele częściej cierpimy z powodu ludzi, aniżeli na skutek naturalnych katastrof. „Czy Bóg nie mógł powstrzymać zbrodni nazistów i ich współpracowników, a swojego narodu Izraela poprowadzić drogą pokoju? Czyż Holocaust nie dowodzi Bożej bezsilności?" Rabin kontynuuje: „Dla nas, Żydów, i to nie tylko Żydów w Europie, Holocaust jest punktem centralnym egzystencji... Wielu Żydów po Holocauście żyło w izolacji. Jednak taka postawa Jest nie do przyjęcia, ponieważ jest ona na wskroś nie żydowska. Odosobnienie byłoby fałszowaniem Żydostwa. Nasza nowina jest nie tylko nowiną dla Izraela, ale nauką dla wszystkich narodów, które chcą nawrócić się do Boga. Bóg ciągle dopuszcza do męczeństwa, ale w końcu naród zostanie uratowany. Jest to na dzisiaj dobra nowina: zatem żadnych układów z niszczycielami, nawet pod przysięgą pokoju". (*45) Takie świadectwo wiary daje do zrozumienia, że gromadzenie się żydowskiego narodu w swej ziemi, nie jest tylko celem samym w sobie, lecz musi ono być umieszczone w Bożym planie, który dotyczy całego świata. Nowo powstały Syjon stanie się domem modlitwy, centrum świata dla wszystkich narodów, centralnym miejscem żarliwych modlitw, gdzie »płaszcz krwią zbroczony pójdzie na spalenie« (Izaj. 9, 4), a »miecze przekute będą na lemiesze« " (Izaj. 2; 4). (*46)W Izraelu żywy jest mesjanizm. Jego celem jest wprowadzenie sprawiedliwości i pokoju na świecie. Wiara w Mesjasza należy do Żydostwa. Jest On oczekiwany z Syjonu (Rzym. 11; 26). „Wielu Żydów, jak również niemało chrześcijan stawiających swe nogi w miejscu przed zachodnim murem (tzw. murem płaczu), wyobraża sobie, że są w poczekalni u Mesjasza. To miejsce i ogromny mur kamienny wznoszący się przed nimi, dosłownie zmusza ich do patrzenia w górę. Ich zrozumiałą tęsknotą jest, by móc modlić się tam wysoko, na wzgórzu świątynnym. Lecz nie na tym koniec. Wkrótce również mogłaby zostać zbudowana świątynia i pojawiłby się Mesjasz. Z tymi faktami związana jest nadzieja na prawdziwy i trwały pokój w przyszłym świecie, w którym wiara w Boga i Jego Słowo będzie centralnym punktem ludzkiego myślenia i postę-powania". (*47) Starania mające na celu odbudowę świątyni, przygotowanie nowych szat i przedmiotów świątynnych, już trwają. Odbywają się już także szkolenia kapłanów i sług przygotowujących się do służby świątynnej. Istnieje nawet powołany w tym celu Instytut Świątynny w Jerozolimie. (*48) Werner de Boor o przyszłej świątyni pisze następujące słowa: „będziemy przeżywać jej powstanie w Jerozolimie, tak jak przeżywaliśmy powstanie »państwa Izrael« - wbrew wszelkim ludzkim przewidywaniom". (*49) Obecnie większość Żydów ciągle odrzuca Jezusa Chrystusa jako Mesjasza. Dlaczego? Pierwszy powód historyczny tkwi w prześladowaniu Żydów przez „chrześcijańskie narody. Drugi powód „na część Izraela przyszła zatwardziałość, aż do czasu gdy poganie w pełni wejdą" (Rzym. 11, 25; Rzym 11, 8; 2.Kor.3. 12-16). (*50) Dlaczego my, chrześcijanie w nie potrafimy być dla narodu żydowskiego świadectwem tego, że Jezus Chrystus prawdziwie jest Mesjaszem? O zbawieniu mogę zaświadczyć tylko temu, kogo kocham. Paweł mógł wyznać: „Pragnienie serca mego i modlitwa zanoszona do Boga zmierzają ku zbawieniu Izraela!" (Rzym. 10, l)Tymczasem w Izraelu rośnie liczba „mesjanicznych" Żydów wierzących w Jezusa Chrystusa i oczekujących Go jako Mesjasza. Są om związani ze swym żydowskim narodem. Obecna sytuacja polityczna w kraju bardzo sprzyja rozszerzaniu się wiary chrześcijańskiej, głównie za sprawą judeo-chrześcijan. W dużej grupie sowieckich imigrantów jest wielu chrześcijan. Liczba zborów judeochrześcijańskich wzrasta, a znajdują się w nich wierzący Żydzi i Arabowie. Właśnie taka sytuacja jest dowodem na to, że „Jezus jest Księciem pokoju". Oczekują oni rychłego przyjścia Jezusa Chrystusa.My chrześcijanie, Kościół Jezusa Chrystusa, chciejmy spełnić prośbę pewnej mesjanicznej Żydówki z Izraela: „Módlcie się za nas! Módlcie się za cały naród Izraelski, by już wkrótce spotkał swojego Mesjasza!" (*51)XI. Wybranie i cierpienie Izraela„Jestem za Izraelem, ponieważ rozumiem, że (Izaj. 40, 1-3) to Słowo Boże skierowane do mnie: „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud" - znaczy to dla mnie, że chcę wziąć udział w bólu narodu żydowskiego, by choć po części pomóc go znieść. Winien jestem powiedzieć narodowi żydowskiemu, że ma u Boga wspaniała przyszłość i że to jego dotyczą wielkie Boże obietnice.„Przygotujcie na pustyni drogę Panika" - oznacza to dla mnie, by poprzez wierność i miłość usunąć z duszy narodu żydowskiego chrześcijańskie rumowisko, które zostało usypane na przestrzeni wieków. Chciałbym kochać Izraela, by mój braterski naród rozpoznał Mesjasza, który w pierwszej kolejności do nich należy, ich Mesjasz... My brukowaliśmy drogę do Oświęcimia, odbudujmy teraz drogę na Syjon ! Zwickau, 3 XI 1989 - jeszcze w czasie rządów SED DDR, w NRD.Elementy antysemickie w Islamie, pobudzone są do życia przez chrześcijański antysemityzm. Wrogość wobec Izraela nie jest wymysłem Arafata czy Hitlera; zapoczątkowali ją Ojcowie Kościoła. „Antysemityzm jest grzechem przeciwko Duchowi Świętemu", buntem przeciwko Panu i Jego Pomazańcowi, Mesjaszowi, samemu Chrystusowi (Psalm 2, 1-3). Dlatego w równym stopniu dotyczy to chrześcijan, Kościoła Chrystusa. Wśród fanatycznych muzułmanów krąży już powiedzenie: „W sabat zabijemy Żydów, a w niedzielę Chrześcijan!" Tu w tej wypowiedzi jasne staje się, że Żydzi i Chrześcijanie płyną w tej samej łodzi, która uderzana jest przez fale nienawiści, pełne religijnej, ideologicznej i politycznej zawziętości. W krajach totalitarnych, ilekroć chrześcijanie stawali w obronie Żydów, przechodzili przez to samo prześladowanie. W Trzeciej Rzeszy zaledwie publiczna modlitwa o Żydów stawała się dla chrześcijan ryzykowna, nie mówiąc już o udzielaniu Żydom schronienia. Nam nie wolno nam opuszczać Bożego narodu, nawet w godzinach ogromnego zagrożenia, ponieważ na mocy przymierza należymy do siebie nawzajem! Niestety zbyt często, powodowani strachem lub niewiedzą, zapieraliśmy się tej przynależności... Ewangeliczne zbory w Holandii zachowały czujność; w słowach płynących zza kazalnicy (1942 r.) wyrażały protest przeciwko deportacjom Żydów. Zjednoczyły się w modlitwie, która brzmiała: »...w sposób szczególny wspominamy naród izraelski, który przeżywa trudne i gorzkie doświadczenia. Tyś go nie odrzucił na wieki, w Tobie jest żywa jego nadzieja na przyszłość. Pomóż im pozostać nieugiętymi, pomóż im, by nawrócili się do Ciebie i stali się uczestnikami zbawienia, które dałeś nam w Chrystusie, Twoim Synu«. Ludzie wstawiający się za Izraelem, modlący się i ryzykujący dla niego życiem, zawsze stanowili mniejszość w kościele chrześcijańskim. Jak do tego doszło, że nadzieja dla Izraela została w chrześcijaństwie zaciemniona i zepchnięta na dalszy plan? Rudolf Pfisterer uważa, że przyczyn oziębnięcia i wynaturzenia tej prawdziwej nadziei należy upatrywać w momencie objęcia władzy przez Kościół po ogłoszeniu przez cesarza Konstantyna (306-337) chrześcijaństwa jako religii państwowej. Chrześcijanie zaczęli się stopniowo zadomawiać w tym świecie. Nie traktowali dość poważnie faktu, że są tylko pielgrzymami na tej ziemi, a nawet odsunęli na odległy plan oczekiwanie ostatecznego triumfu Bożego. Lecz właśnie Żydzi nie włączyli się w tę strukturę chrześcijańsko-ziemskiego imperium. Właśnie dlatego, że Izrael jest i pozostanie Bożym wybranym narodem, przechodzi przez tak liczne cierpienia. Podobnie cierpi Kościół Chrystusa, chyba, że zrezygnuje ze swej odrębności i upodobniwszy się do świata, zasymiluje się z nim. Wiek XX określony został mianem „wieku uchodźców" - co jest dowodem obecności przemocy i ciemiężenia, głodu i nędzy w większości krajów. Napływ imigrantów do bogatych krajów przemysłowych będzie się utrzymywał dopóty, dopóki nie znikną tak ogromne różnice pomiędzy bogatymi a biednymi narodami. Naród żydowski żył na wygnaniu wędrując od jednego kraju do drugiego, aż w końcu dane mu było powrócić do swojej ziemi. Na tej, dwu tysiącletniej już tułaczej drodze poniósł wiele strat. Jednak w tym wszystkim szczególną rzeczą jest fakt, że nie utracił swojego Żydostwa. Ciekawe jak czują się Żydzi w swym nie żydowskim środowisku? „To, co odbiera Żydom sen i poczucie bezpieczeństwa, to - jak uważają - brak wrażliwości ze strony otoczenia. Nienawiść do nich przekracza wszelkie granice rozsądnego myślenia, gdyż z upodobaniem nazywa się Izraelczyków nazistami obecnych czasów". (*52). Pytanie : tylko kto kogo prześladuje od 2000 lat ??? Czy chrześcijanom brakuje wrażliwości na los Żydów i Izraela? Tak ale nie wszystkim : Krajowe Kościoły Ewangelickie na swoich dwóch synodach. Synod Reński z 11 stycznia 1980 r.: „Wierzymy w trwałe wybranie narodu żydowskiego jako narodu Bożego i wyznajemy, że Kościół przez Jezusa Chrystusa został wszczepiony w przymierze z ludem wybranym". Synod Kościołów Ewangelickich w Berline-Brandenburgii 20 maja 1984 roku : „Potwierdzeniem prawdziwości Ewangelii przed Izraelem jest dzisiaj przede wszystkim życie chrześcijańskie, które pozwala rozpoznać Bożą trwałość odnośnie wybrania Izraela. W ten sposób Kościół Jezusa Chrystusa może udowodnić, że jest społecznością zjednoczoną z Bożym wybrańcem - Izraelem". (*53)Izrael nie stracił swego znaczenia. Apostoł Paweł, pochodzący z Żydów „nauczyciel pogan" (l.Tym. 2, 7), odniósł się do tej kwestii w liście do Rzymian (rozdz. 9-11) wypowiadając stanowcze „bynajmniej"! „Co do wybrania", są umiłowanymi ze względu na praojców. „Nieodwołalne są bowiem dary i powołania Boże" (Rzym. 11, 28-32). Paweł przedstawia podział ludzkości na trzy grupy (po powołaniu Kościoła): Izrael, Kościół Boży, Grecy (poganie) (l,Kor. 10, 32). Do Izraela (Żydów ) i Narodów (pogan) Jako „trzeci rodzaj" (*54) dołancza kościół. Żydostwo nie jest więc jakąś religią lub społecznością religijną istniejącą obok innych religii świata. Izrael ma początek w powołaniu Abrahama (l.Mojż. 12), pozostaje pod obietnicą „z woli Ojca" i oczekuje Mesjasza mimo, że większość odrzuciła Go przy jego pierwszym przyjściu. Dzisiejszy naród żydowski, Izrael, wskazuje na „obietnice, które muszą się jeszcze wypełnić. Naród ten żyje - Kościół (zbór Boży) żyje również, ponieważ chrześcijańska nadzieja Jest córką żydowskiego oczekiwania - ta nadzieja dotyczy Bożej wierności". Jednak i tu, na skutek wybrania, zrozumiałe są kolejne cierpienia: „Ta niewzruszona, skierowana w przyszłość nadzieja Żydów jest niczym cierń w ciele wszystkich ludzkich planów i zamierzeń, zmierzających do stworzenia raju na ziemi; przy tym nie ma większego znaczenia, czy wyobrażenie takiego raju będzie bardziej »chrześcijańskie« lub komunistyczne. Żydzi w tym wszystkim są jak »głaz«, który nie pasuje do żadnego ludzkiego światopoglądu i nie da się go użyć jako kamienia węgielnego, czy choćby budowlanego. Od dawna Żydom ma się za złe, że krzyżują wszystkim plany. My, Jako chrześcijanie, nie możemy się w żaden sposób unosić, lecz pozwolić sobie przypomnieć, że Żydzi tworzą nie dającą się usunąć barierę wobec wszelkiej próby przedwczesnego ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi. Przywołują nam na pamięć nie dające się zagłuszyć słowa, że również my, chrześcijanie, „nie mamy tu miasta trwałego, ale tego przyszłego szukamy" (Hebr. 13,14). (*55) „... Być członkiem Kościoła, znaczy być połączonym z Żydami we wspólnej, niepodzielnej nadziei Jezusa Chrystusa. Nasza nadzieja na przyszłe zwycięstwo Jezusa Chrystusa zawiera w Chrystusie nadzieję dla Izraela, nadzieję na przezwyciężenie (chwilowej!) ślepoty tego narodu.. "(*108) Powołując Izraela, żywy Bóg przeznaczył go dla siebie, jest wobec niego wierny i szczerze go miłuje, by kiedyś stał się błogosławieństwem dla całej ludzkości: „I będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi. Nie dlatego, że jesteście liczniejsi niż wszystkie inne ludy, przylgnął Pan do was i was wybrał, gdyż jesteście najmniej liczni ze wszystkich ludów. Lecz z miłości swej ku wam i dlatego, że dochowuje przysięgi, którą złożył waszym ojcom, wyprowadził was Pan możną ręką i wybawił cię z domu niewoli, z ręki faraona, króla egipskiego." (1.Mojż.12,1-3; 5.Mojż.7, 7-8).(*56) Bóg wybrał Izraela po wszystkie czasy „aż do wieczności" (Psalm 89,5), a Jego powołanie jest „nieodwołalne" (Rzym. 11, 29). „Ja (Paweł) pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój lud? Bynajmniej!... Bóg nie odrzucił swego ludu, który uprzednio sobie upatrzył." (Rzym. 11, 1-2). (*57)Bóg karcił swój lud za jego niewiarę, niewierność. Prowadził ten naród ciężką drogą cierpienia, lecz Bóg nie zamierzał bowiem swego ludu zniszczyć ani wytępić. I jeżeli Boży naród wybrany w czasach ostatecznych, tj. pomiędzy pierwszym a powtórnym przyjściem Mesjasza, musiał usunąć się na „dalszy plan świata i dziejów zbawienia", to stało się tak dlatego, że został powołany do ubłogosławienia ludzkości. Dzięki temu bowiem Boże zbawienne działanie zwróciło się ku innym narodom, poganom. Ewangelia dotarła do nie żydowskich narodów, a Kościół Jezusa Chrystusa składa się dziś z ludzi pochodzących z wszystkim narodów. Ten proces już wkrótce się zakończy, choć u kresu nastąpi jego przyśpieszenie. W tym czasie przed uczniami Jezusa Chrystusa stoi zadanie, by Ewangelię podać wszystkim narodom (Dz.Ap. l, 8), aby powstał z nich Kościół jako zbawiony organizm, ciało Chrystusa przyłączone do Izraela. To chwilowe „odsunięcie Izraela jako narodu" (Rzym. 11, 25), rozpatrując je „z punktu widzenia dziejów zbawienia Izraela", służy „wszczepieniu" Kościoła Jezusa Chrystusa w obecnym, ostatecznym czasie. (*58) Powrót Żydów do ich kraju, co dzieje się na naszych oczach, pozwala rozpoznać, że są to czasy ostateczne. Na tym polega owo ostateczne przyśpieszenie.XII. Zbawienie Izraela przez powtórne przyjście Jezusa ChrystusaCórko Syjonu, raduj się! Wykrzykuj z radości Jeruzalem! Patrz, twój Król zbliża się do ciebie; tak oto nadchodzi Książę Pokoju. Hosanna Synowi Dawidowemu, błogosław swemu narodowi! Załóż teraz twoje królestwo! Hosanna na wysokości! Hosanna Synom Dawidowemu, błogosław swemu narodowi! Hosanna Synowi Dawidowemu, bądź pozdrowiony dobrotliwy Królu! Na wieki utwierdzony jest Twój tron pokoju, Ty, wieczny Synu Ojca! Friedrich Heinnch Ranke, 1820a) Powrót do Jerozolimy„Oto Ja wybawię mój lud z ziemi na wschodzie i z ziemi na zachodzie słońca. Sprowadzę ich i zamieszkają w Jeruzalemie." (Zach. 8, 7-8) Prorocy Starego Przymierza niejednokrotnie zapowiadali powrót i zgromadzenie się rozproszonego, związanego przymierzem narodu w ziemi, którą obiecał im Bóg. Wskazywali też na utrapienie Izraela, a także na jego ostateczne zbawienie. „Ziemia ta, z punktem środkowym na wzgórzu Syjon, gdzie położone jest miasto Jeruzalem, była zawsze miejscem centralnym, za którym tęsknił i modlił się naród żydowski. W Psalmie 137 Żydzi siedzą nad rzekami Babilonu: „Tam siedzieliśmy i płakaliśmy na wspomnienie Syjonu... Jakże mamy śpiewać pieśń Pana na obcej ziemi? Jeśli zapomnę cię Jeruzalem, niech uschnie prawica moja!”. Ponowne zaistnienie na mapie świata państwa Izrael ze swoją, liczącą już ponad 3000 lat stolicą w Jerozolimie, stawia palące pytanie przed resztką Żydów ocalałych z Holocaustu. „Wybranie narodu żydowskiego i jego powiązanie z ziemią to bezsprzecznie najbardziej znaczące elementy wiary żydowskiej." Rolf Rendtorff stwierdza: „Kto chce poważnie traktować Żydostwo w jego właściwym zrozumieniu, musi zaakceptować fakt, że naród ten z powrotem stworzył obraz swej narodowej tożsamości, że jego państwo może być tylko w tej ziemi, która od prawieków była jego ojczyzną i w zasadzie na zawsze pozostała tą jedyną ojczyzną narodu żydowskiego". (*59)b) Ostatnie utrapienieŻydzi są znowu w Izraelu, w swojej stolicy - Jerozolimie. „Miasto pokoju" - tak brzmi jego nazwa, lecz pokoju ciągle jeszcze tam nie ma. Miasto to było zawsze celem ataków wrogich mocy, ciągle burzone - jednak ciągle na nowo odbudowywane. Jerozolima stanowi dziś najczulsze miejsce Bliskiego Wschodu. Budowa żydowskich dzielnic mieszkaniowych w Jerozolimie nie ustawała. Powracający z narodów, w przeważającej części sowieccy Żydzi, potrzebowali mieszkań.Inne państwa, nie tylko arabskie, ale także USA, nie podzielają Izraelskiego punktu widzenia co do niepodzielnej Jerozolimy i polityki zasiedlenia tego terenu. Wschodnia Jerozolima stanowi kwestię sporną w stosunkach z innymi państwami. Żydowskie zasiedlanie tego terenu wywołało międzynarodowe protesty. Zaostrzenie i tak już krytycznego położenia, nastąpiło po krwawych zajściach na Wzgórzu Świątynnym w czasie święta „Kuczek" w 1990 r., kiedy to fanatyczni Arabowie obrzucili kamieniami Żydów modlących się przy „ścianie płaczu", a policja izraelska zastrzeliła 20 Palestyńczyków. Po tym wydarzeniu spokoju na „Świętej Górze" strzegą służby specjalne. Balony na uwięzi zaopatrzone w kamery czuwają nad ogniskami niepokoju. Październik 1990 r. jak do tej pory był najkrwawszym miesiącem w historii intifady. Wielu Palestyńczyków oskarżonych o rzekomą kolaborację z izraelskim okupantem zostało zamordowanych przez własne „Komando egzekucyjne". (*60)Burmistrz Jerozolimy, Teddy Kollek, zwraca się do Żydów i chrześcijan : „Jerozolima potrzebuje modlitwy".Region Bliskiego i Środkowego Wschodu jest najniebezpieczniejszym ogniskiem zapalnym na świecie. Czy istnieje rozwiązanie tego problemu? Czy Żydzi i Arabowie nie mogą żyć w pokoju obok siebie, w Jerozolimie, w Izraelu? Czy Izrael nie może żyć w pokoju z sąsiednimi arabskimi państwami? A co Biblia na to? Według proroctw biblijnych, u kresu dni, świat anty-izraelski skupiony wokół Izraela, będzie poszukiwał rozwiązania kwestii izraelskiej, jednak nie drogą pokojowych, politycznych porozumień uznających państwo Izrael za ostateczne miejsce zamieszkania Żydów, ale drogą zbrojnej napaści. Państwa z obszarów islamskich, na wzór Arabii Saudyjskiej, będą tak uzbrojone przez zachodni przemysł, że wielokrotnie przewyższać będą pod tym względem Izrael. Do konfliktu dołączą się „wszystkie narody", aż dojdzie do niszczącego uderzenia na Jerozolimę. W tym wszystkim prorok widzi w akcji samego Boga, Pana historii: „Oto Ja uczynię z Jeruzalemu puchar taczania się dla wszystkich ludów wokoło... W owym dniu uczynię z Jeruzalemu ciężki kamień dla wszystkich ludów. Każdy, kto go będzie podnosił, ciężko się zrani, gdy zbiorą się przeciwko niemu wszystkie narody ziemi" (Zach. 12, 2-3). Będzie to ostatnia wojna na starym lądzie, w korytarzu pomiędzy dwoma kontynentami, z Jerozolimą w centrum.Izrael musi jeszcze przejść przez to utrapienie. W swojej ostatniej mowie do uczniów - Kościoła i Izraela, Pan Jezus przed niczym nie ostrzegał tak bardzo jak przed zwiedzeniem (Mat. 24, 4.11.24) w obliczu ostatniego utrapienia w czasie ostatecznym. Na końcu wystąpi antychryst, fałszywy mesjasz, który stanie na czele wrogich mocy. W czasach ostatecznych anty-mesjasz zasiądzie jako „ohyda spustoszenia w miejscu świętym" w świątyni w Jerozolimie i przedstawi się jako Bóg (Mat. 24, 15; 2.Tesal. 2, 4). Zostało to już przepowiedziane przez (Daniela 9, 27 oraz 11, 31-39, a także 12, 11) Przepowiednie Daniela obejmują okres od panowania babilońskiego króla Nebukadnesara (605-562 p.n.e.) do nowego stworzenia. Podają one zarys całych dziejów zbawienia. Nasz Pan Jezus użył księgi Daniela by zachęcić uczniów do uważnego czytania i rozumienia wydarzeń czasów ostatecznych (Mat. 24, 15; Mark. 13, 14). (*61) To właśnie On używa sformułowania „Ohyda spustoszenia na miejscu świętym" i ostrzega przed tym. „Wielki ucisk" będzie z tym powiązany. Jednak ze względu na wybranych owe dni będą skrócone (Mat. 24, 15-28). Ten anty-mesjasz miał już swego prekursora w osobie anty-izraelskiego króla syryjskiego Antiocha IV Epifanesa (175-164 p.n.e.). Przybył on do Jerozolimy w 169r., wymusił dostęp do najświętszej części świątyni, następnie w 167r., zbudował tam grecki ołtarz, siebie zaś obwołał „objawionym Bogiem". Jest on prototypem antychrysta, który pojawi się w czasach ostatecznych, a będzie pochodził z Babilonu, znad Eufratu (Obj. 17). (*62) Saddam Husajn śnił o współczesnym Babilońskim Królestwie, o sobie zaś jako o „współczesnym Nebukadnesarze". Kim zatem on będzie?Ale:• Zło, także antychryst, ma tylko ograniczony czas działania,• Bóg nigdy nie straci kontroli nad historią,• Kościół Boży nie broni się militarnie, lecz przezwycięża wroga przez męczeństwo, cierpienie i cierpliwość. „Tu się okaże wytrwanie i wiara świętych" (Obj. 13, 10). (*63)c) Wielki ratunekBędzie to zakończenie „czasów pogan", gdy wtargną do Jerozolimy i ujrzą ją jako „puchar taczania się" (Łuk. 21, 24; Zach. 12). Wtedy przyjdzie Mesjasz i wyratuje swój naród. „W ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba" (Rzym. 11, 26). Tak Jak Pan odchodził do nieba, tak przyjdzie znowu na Górę Oliwną, koło Jerozolimy (Dz.Ap. l, 11-12).Żydowski profesor Dawid Flusser, religioznawca z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie wyznaje: „Jezus jest reprezentantem Bożego Izraela. Od niego nauczyłem się jak powinienem żyć". Tenże profesor życzyłby sobie, aby Jezus był Mesjaszem. (*64) Izraelczycy rozpoznają Jezusa jako Mesjasza przy powtórnym Jego przyjściu. Wszyscy - „wszystkie plemiona ziemi" z wszystkich jej zakątków będą pokutować i zostaną zbawieni (Obj.1,7), jak już zostało to przepowiedziane w rozdziale księgi Zachariasza, mówiącym o czasach ostatecznych (Zach. 12, 10-14) i jak zapowiedział to sam Pan, który przyjdzie wkrótce (Mat. 24, 30).W zbliżającym się ostatnim, lecz największym anty-mesjańskim, utrapieniu Żydzi przejdą w swoim kraju przez „ogień", zostaną „oczyszczeni" i wzywać będą imienia Pana. Tutaj okaże się pełny i ostateczny sens „ucisku" - oczyszczenie Bożego narodu i jego nawrócenie do Boga. W tym ostatnim egzystencjalnym utrapieniu wreszcie wzywać będą swego Mesjasza, którego tak długo odrzucali. Bóg wyleje na swój lud „Ducha łaski i błagania" (Zach. 12, 10). W końcu cały Izrael prawdziwie rozpozna swego króla, którego ukrzyżował i będzie wtedy „wielkie narodowe biadanie z powodu pierwszego odrzucenia prawdziwego Mesjasza" (Mat. 24, 30).129 Przyjmą przebaczenie grzechów (Zach. 13) i Ducha. Wydarzy się wielki cud, o którym już prorok Ezechiel mówi w rozdziale 36 i 37, a mianowicie - odrodzenie Izraela. Bóg wyleje Ducha Świętego na swój naród (Ezech. 39, 29; Izaj. 44, 3; Joel 3, 1-2). Pełnia radości zapanuje w każdym sercu (Izaj. 65, 19; 12, 1-6). Nie stanie się to za sprawą tkwiącej w tym narodzie siły, lecz wszystko to będzie Bożym dziełem, bowiem odrodzenie zawsze ma miejsce z powodu Bożej woli. Dla Pana odbudowany będzie Syjon (Jerem. 31,38). Boże błogosławieństwo widoczne będzie we wszystkim, a Jego chwalebne czyny zwiastowane będą w Jerozolimie (Izaj. 60, 6). Izrael stanie się miejscem oczyszczenia dla ziemi, a o bałwanach nie będzie się już wspominało (Zach. 13, 1-6).d) Błogosławieństwo dla ludzkościBożym celem jest pozyskanie nie tylko Izraela, lecz wszystkich narodów, całej ludzkości (l.Tym.2, 4; Izaj. 40, 5). „Mówi: To za mało, że jesteś mi sługą, aby podźwignąć plemiona Jakuba i przywrócić oszczędzonych synów Izraela, więc ustanowiłem cię światłością pogan, aby moje zbawienie sięgało aż do krańców ziemi!" (Izaj. 49. 6; 42, 6-7; Łuk. 2, 30-32). Zgodnie ze złożoną przed dawnymi wiekami obietnicą, Bóg uczyni odrodzony i zbawiony Izrael, błogosławieństwem dla narodów (l.Mojż. 12: 1-3). A zacznie się to - co jest godne podziwu - na Bliskim Wschodzie w najniebezpieczniejszym, zapalnym punkcie świata, wśród narodów arabskich (Izaj. 19, 16-25). Mesjasz, Jezus Chrystus, poprzez swoje zwycięskie, publiczne pojawienie się zniszczy anty-mesjasza - antychrysta i Jego bezbożny system (Obj. 19; 2.Tesal. 2,8). Zwiąże szatana wraz z jego demonicznymi mocami, „aby już nie zwodził narodów" (Obj. 20,1-3). To będzie nowy początek u schyłku czasów, kiedy nasz Pan i Zbawca - Jezus Chrystus, stworzy wśród narodów swoje Królestwo w sprawiedliwości i pokoju (Rzym. 14,17). Tego oczekiwała cała ludzkość, na to od dawna czekało całe stworzenie (Rzym. 8,19). Chrystus będzie działać wraz ze swym ciałem Chrystusowym, to Jest Kościołem z narodów oraz z narodem mesjańskim - Izraelem, który wówczas będzie sprawcą błogosławieństwa dla wszystkich narodów.Zbawienie nadejdzie wraz z powtórnym przyjściem Chrystusa. On przyjdzie wkrótce, Jego przyjście jest bardzo bliskie, dlatego tym gorliwiej Go oczekujmy, Jemu służmy i o Nim składajmy świadectwo.„O głębokości bogactwa i mądrości, i poznania Boga! Jakże niezbadane są wyroki jego i nie wyśledzone drogi Jego!... Albowiem z Niego i przez Niego i ku Niemu jest wszystko; Jemu niech będzie chwała na wieki. Amen”. (Rzym. 11, 33-36).1. DZIEJE MIASTA JERUZALEMPonad 600 razy wymieniona w ST. Lata przed Chrystusemok. 3000 Z tego okresu pochodzi najstarsze, jak do tej pory, znalezisko pojedynczego domostwa. ok. 2000 Założenie miasta.ok. 1800 Zbudowanie muru otaczającego miasto. ok. 1000 Król Dawid zajmuje Jerozolimę (997), ogłasza ją stolicą Izraelskiego Królestwa, wybiera Jerozolimę na miasto święte (Skrzynia Przymierza). „Syjon" początkowo oznaczał twierdzę Jebuzejczyków, potem twierdzę Dawida (2.Sam. 5, 7), na wzgórzu Syjon. Nazwa ta została później przeniesiona na całe miasto, przede wszystkim jednak dotyczyła wzgórza świątynnego.ok.965-926 Epoka Salomona : rozbudowa miasta, budowa Świątyni, około 5.000 mieszkańców.586 Zburzenie miasta przez Nebukadnesara i uprowadzenie do Babilonu rządzącej warstwy społecznej Żydów (70-cioletnia niewola babilońska).515 Poświęcenie odbudowanej przez Zerubabela świątyni (drugą odbudowano w tym samym miejscu i ściśle według pierwowzoru świątyni Salomona).167 Król syryjski Antioch IV Epifanes (175-164) bezcześci wchodząc do miejsca najświętszego, plądruje ją, poczym poświęca Zeusowi i Dionizosowi (2 Mach. 5 i 6), miasto nakazuje zburzyć. 165 Juda Machabeusz zdobywa Jerozolimę i na nowo poświęca Świątynię. Na pamiątkę tego wydarzenia wprowadzone zostaje święto Chanukka (l.Mach. 4, 36-39). 63 Zdobycie Jerozolimy przez Pompejusza. 37-34 Herod Wielki podejmuje gigantyczne przedsięwzięcia budo w obrębie Świątyni. Aby przywrócić składanie ofiar zbudowana zostaje nowa (trzecia) Świątynia, ponadto mury i pałace. Liczba ludności w Jerozolimie łącznie z przedmieściem sięga 200.000. Podczas wielkich świąt, a zwłaszcza na Święto Paschy liczba ta powiększała się trzykrotnie, a nawet czterokrotnie. Lata po Chrystusie70r. Rzymianie przez bardzo długi okres czasu oblegają Jerozolimę, w wyniku czego wielu mieszkańców umiera z głodu (w mieście dochodzi do okrutnych scen). Zburzenie miasta i świątyni przez późniejszego cesarza Tytusa. Ginie ponad milion Żydów. Część ludności żydowskiej pozostaje w Jerozolimie, zaś część pragminy powraca ok.73-74132-135 Powstanie żydowskie pod wodzą Szymona Bar Kochby, („Gwiazda z Jakuba" por. 4.Mojż. 24, 17), który ogłosił się Mesjaszem. Stłumienie powstania przez Rzymian, 500.000 ludzi ponosi śmierć. Założenie kolonii Aelia Capitolina. Świątynia na wzgórzu Golgoty jest świątynią pogańską poświęconą bogini Venus. Od 193 roku znów istnieje zbór żydowski oraz judeochrześcijański. 312 Cesarz Konstantyn przyjmuje chrześcijaństwo. W Jerozolimie wiele budowli kościelnych. V w. Rozszerzenie miasta i odbudowa murów. 636-638 Wzmocnieni militarnie oraz religijnie, przez Islam, Arabowie nacierają na całą Palestynę i Syrię; Omar zajmuje Jerozolimę (638 r.). Za panowania dynastii Omajjadów na placu świątynnym powstaje Kopuła na Skale (691/92r.) oraz meczet Al-Aksa (705- 750 r.). Czczoną płytę skalną, którą tradycja żydowska uznaje za miejsce ofiarowania Izaaka, a także za ołtarz kapłański króla Melchisedeka, uważa się także za miejsce „wniebowstąpienia" Mahometa. Dlatego Jerozolima z tą świętością (Harazu es-sarif) staje się, po Mekce i Medynie, trzecim co do ważności Islamu. 1099 Podczas pierwszej wyprawy krzyżowej (1096-1099) Krzyżowcy zdobywają Jerozolimę mordując znaczną część jej mieszkańców. Żydzi mieszkający w Jerozolimie wzięli udział w obronie miasta podczas natarcia Krzyżowców i wraz z pozostałą ludnością Jerozolimy zostali pokonani. Począwszy od XIII stulecia w Jerozolimie znów osiedlają się żydowscy uczeni, którzy zakładają szkoły i synagogi. Około roku 1800, Żydzi stanowią już 1/4 mieszkańców miasta, a w 1850 r. około połowę i to z tendencją wzrostową. U Żydach z diaspory ciągle tkwi związek z Jerozolimą, a stara nazwa „Syjon" rozbrzmiewa w założonym przez Theodora Herzla ruchu zwanym „Syjonizmem".1880 Fala imigracji, głównie z Europy Wschodniej, wzmacnia liczebnie żydowską, w zamieszkiwanym wspólnie z Arabami, mieście.1917 Po zwycięstwie nad Turkami armia brytyjska wkracza do Jerozolimy.1948 Następstwem „wojny niepodległościowej" jest podział Jerozolimy sektor żydowski i arabski (przynależący do Jordanii).1967 W wyniku „wojny niepodległościowej" Izrael zajmuje część starego miasta z zachodnim murem świątyni („ściana płaczu"). Żydowska starego miasta („Dzielnica żydowska") zostaje odbudowana. Rozpoczynają się, zakrojone na szeroką skalę, prace wykopaliskowe.1977 W listopadzie w Knesecie przemawia egipski prezydent Anwar el-Sadat.1980 30 czerwca państwo Izrael ogłasza Jerozolimę niepodzielną stolicąObecnie na 430 000 mieszkańców Jerozolimy ok. 300 000 stanowią Żydzi, z tego 100000 to Muzułmanie, 20000 - Chrześcijanie (dane wg. Wielkiego Leksykonu Biblijnego, Wuppertal 1988 r.).Soteriologia Jerozolimy przeszła przez 7 okresów.1. Jerozolima „niebiańska" – pra-obraz.2. Jerozolima „prasemicka": 2300-2100 (Jerozolima, Jak wskazuje na to jej nazwa, założona została przez Semitów, zanim chamiccy (l.Mojż. 10, 6) zajęli ten kraj, a więc między potopem, a czasami Abrahama.3. Jerozolima „kananejsko-chamicka": 2100-1000 (do wypędzenia chami-Jebuzytów z twierdzy Syjon przez Dawida: (2.Sam.5, 6-9; l.Mojż.10,164. Jerozolima „izraelsko-teokratyczna": 1000 p.Chr. do 70 r. po Chr.5. Jerozolima „deptana przez narody": 70 r. po Chr. do Tysiącletniego Królestwa (Łuk. 21, 24). W tym okresie Jerozolima była zdobywana ok.20 razy, stąd dzisiaj, w niektórych miejscach znajduje się 27 metrowa warstwa gruzu.6. Jerozolima „mesjaniczna" w Tysiącletnim Królestwie.7. „Nowa" (wieczna, niebiańska) Jerozolima na nowej ziemi. (źródło: Erich Sauer: „Triumf Ukrzyżowanego", Warszawa 1987 r.)2. Droga cierpień Izraela przez dwa tysiąclecia 70 r. Zburzenie Jerozolimy (l 100 000 Żydów zamordowanych, 97 000 wziętych do niewoli).115-117 Powstania Żydowskie w Mezopotamii, Egipcie, Cyrenea i na (między Żydami a Rzymianami doszło do krwawych walk i niewiarygodnych okrucieństw, setki tysięcy ludzi poniosło śmierć). 132-135 Wielkie powstanie Żydów w Palestynie pod wodzą Bar Kochby, który podawał się za Mesjasza. (500.000 Żydów zginęło, tysiące jeńców sprzedano jako niewolników). 135 Początek prześladowania Żydów przez cesarza Hadriana (Jerozolima odbudowana jako pogańskie miasto, na górze świątynnej znajduje się teraz świątynia Jupitera, na wzgórzu Golgoty się świątynia Venus. Wejście do świętego miasta wzbronione dla Żydów pod groźbą kary śmierci. Obrzezanie, czytanie zakonu, spożywanie nie kwaszonych chlebów i odprawianie postów - karane śmiercią).315 Konstantyn Wielki łagodzi prawa wobec Żydów. 379-395 Teodozjusz Wielki usuwa Żydów z wszelkich urzędów, wydaje ustawę zezwalającą na niszczenie ich synagog.613 Prześladowanie Żydów w Hiszpanii (Każdy, kto nie dał się musiał opuścić kraj. Kilka lat później Żydów, którzy pozostali w kraju pozbawiono majątków, uczyniono z nich niewolników i przekazano chrześcijańskim panom. Wszystkie żydowskie dzieci, które ukończyły 7 lat zabierano rodzicom i oddawano chrześcijanom na wychowanie).1096 Krwawe prześladowania Żydów w Niemczech z początkiem pierwszej wojny krzyżowej. (Zdemoralizowani rycerze i awanturnicy żądnymi łupu zgrajami zwalczali Żydów „jako następnych w kolejności wrogów chrześcijan". Dochodziło do okrucieństw nad i Renem, w Regensburgu (Ratyzbona) i w Pradze. (W samych tylko miastach nadreńskich wymordowano 12.000 Żydów).1121 Wypędzenie Żydów z Flandrii. Nie można ich akceptować dopóty, dopóki nie odpokutują winy za śmierć Jezusa. 1130 Na Żydów w Londynie nałożono karę pieniężną w wysokości 1.5 marek, ponieważ rzekomo zabili chorego mężczyznę.1146-47 Kolejne prześladowania Żydów w Niemczech z początkiem drugiej wojny krzyżowej. Francuski mnich Rudolf nawołuje do tępienia Żydów. Tylko dzięki stanowczym działaniom cesarza arcybiskupa Arnolda z Koln, arcybiskupa z Mainz i sławnego Bernarda z Clairveaux, okrucieństwa nie przybrały tak wielkich rozmiarów w czasie pierwszej wojny krzyżowej.1181 Król Francuski Filip August w ciągu 3 miesięcy wypędził ze terenów wszystkich Żydów. Ich cały majątek ruchomy został sprzedany, zaś nieruchomości skonfiskował król. Po 17 latach Żydów sprowadzono z powrotem.1189 Podczas koronacji Ryszarda Lwie Serce w Londynie, nieocze wybuchła fala prześladowań Żydów. Większość domów żydowskich w Londynie została spalona, wielu Żydów zginęło. Następnych latach w wielu miastach Anglii Żydzi byli okradani mordowani. Postępując zgodnie z powszechnie obowiązującą zasadą, że cała własność Żydów należy do króla, następca w ciągu 9 lat zagarnął prawie 8,5 mln marek. 1215 IV Sobór Laterański (Lateran - siedziba papieży do w roku 1378, przeniesiono ją do Watykanu) uchwalił wrogie postano wobec Żydów.1290 Edward I wypędza Żydów z Anglii. Ich mienie ruchome podlega konfiskacie. Około 16.000 Żydów opuszcza kraj. 1298 Prześladowanie Żydów we Frankonii, Bawarii i Austrii. We frankońskim miasteczku Rottingen doszło do natarcia na Żydów oskarżonych o rzekomą profanację hostii. Szlachcic Rindfleisch, jakoby otrzymał polecenie od Boga, by wytępić wszystkich Żydów z powierzchni ziemi. Ogółem ponad 140 gmin żydowskich zostało zniszczonych, ponad 100.000 Żydów poniosło śmierć. 1306 Król Filip Piękny wypędza Żydów z Francji (blisko 100.000 pozbawionych środków do życia opuszcza kraj. 1320 We Francji gromadzi się 40 000 pasterzy z zamiarem zorganizowania tzw. „pasterskiej wyprawy krzyżowej" na Palestynę. Zamiast wyprawy krzyżowej dochodzi pod wodzą włóczęgów i złoczyńców do rabunków i zniszczeń w 120 gminach żydowskich1321 Żydów oskarżono o wywołanie trądu, zatrucie studni i rzek we francuskim okręgu Guienne. 5.000 Żydów skazano na śmierć. 1348 Trwa prześladowanie Żydów w Europie ze szczególnym nasileniem w Niemczech. Żydów obwiniono tam o spowodowanie zarazy, po czym dokonano na nich strasznych okrucieństw: w Strasburgu spalono 2.000 Żydów, doszło do zbiorowego samobójstwa - 400 Żydów spłonęło we własnych domach. 1370 W Brabancji kilku Żydów oskarżono o profanację hostii. Oskarżonych spalono żywcem, zaś wszystkich pozostałych Żydów wydalono z Flandrii. Na pamiątkę tego wydarzenia ludność chrześcijańska co 15 lat obchodziła święto. Po raz ostatni świętowano 1820 r. 1391 Prześladowanie Żydów w Hiszpanii. W Sevilli i w ponad 70 gmin żydowskich dochodzi do okrutnych rzezi. 1394 Trzecie wysiedlenie Żydów z Francji, skąd wędrują głównie do i Włoch. Zezwolono im na zabranie swoich dóbr. 1453 Franciszkański mnich Capistrano przeforsował u polskiego króla decyzję o zabraniu Żydom przywilejów, których rzekomo nadużywali.1478 Inkwizycja podejmuje walkę przeciwko Żydom w Hiszpanii. 1492 Wypędzenie Żydów z Hiszpanii (ok. 300 000 Żydów bez środków do życia opuszcza kraj).1497 Wypędzenie Żydów z Portugalii (pod naciskiem króla hiszpańskiego wszystkich Żydów, którzy nie przeszli na katolicyzm zobowiązano do opuszczenia kraju w ciągu roku. Ponieważ jednak król portugalski Manuel chciał zatrzymać Żydów, doszło do przymusowego chrztu. Podstępem uniemożliwiono opuszczenie kraju znacznej części spośród 20.000 Żydów, których po upływie terminu wysiedlenia uczyniono niewolnikami).1516 Pierwsze getto w Wenecji.1540 Usunięcie Żydów z Neapolu, 10 lat później również z Genui i Wenecji.1593 Papież Klemens VIII wypędził Żydów z państwa kościelnego. Mogli pozostać jedynie w Rzymie, Ankonie i Awinionie. Żydów, Których znaleziono w innych częściach papieskich wpływów skazywano na galery.1794 Żydzi w Rosji zostają zapędzeni do specjalnie wyznaczonych. Za Aleksandra I (1825-1855) dochodzi do kolejnych ograniczeń. Żydzi zmuszam są do trwającej 25 lat, służby wojskowej. Setki tysięcy Żydów opuszcza kraj.1846-78 W czasie pontyfikatu papieża Piusa IX, w państwie kościelnym przywraca się dawne, szczególne prawa zezwalające na zwalczanie Żydów. 1881 Nowa fala prześladowań w Rosji.1882 r. – wyjątkowe prawa zezwalające na tępienie Żydów. Emigracja Żydów do Ameryki (w ciągu 25 lat Europę Wschodnią opuszcza 3 miliony Żydów). 1903-05 Żydzi na nowo ciemiężeni w Rosji. Wielu ponosi śmierć, setki tysięcy Żydów popada w nędzę.1933 Początek fali prześladowań w Niemczech. Na mocy prawa urzędowego Żydzi wykluczani są z życia społecznego, l kwietnia rozpoczyna się powszechny bojkot Żydów. W 1935 r. wprowadza się prawa rasowe, na mocy których zabronione jest zawieranie małżeństw między Żydami i Aryjczykami. W nocy z 9/10 listop.1938 roku, ma miejsce pamiętna tzw. „Noc kryształowa", w czasie której oddziały SA i SS burzą synagogi, palą sklepy i mieszkania żydowskie. Na Żydów nałożony zostaje specjalny podatek w wys. 1 miliarda marek. Wyłączeni z życia gospodarczego i społecznego Żydzi masowo emigrują (ponad 300.000 Żydów). 1941 Początek likwidowania Żydów na wschodzie przez oddziały SS i SA. Liczba ofiar wśród Żydów waha się w granicach 4-5,97 mln14.V.1948 Założenie państwa Izrael. Według izraelskiego premiera Beniamina Netanjahu, dwie najboleśniejsze rany zadane narodowi żydowskiemu to: zniszczenie Jerozolimy i zburzenie drugiej świątyni przed prawie dwoma tysiącami lat oraz Holocaust w Niemczech. Pierwsza rana krwawi do dzisiaj i tak też musi być postrzegany Holocaust.3. Izrael w na przełomie XIX i XX wieku 1896 Theodor Herzl (1860-1904) przez swoją książkę „Państwo Żydowskie" zakłada „Ruch Syjonistyczny". 1897 Pierwszy Kongres Syjonistyczny w Bazylei. 1901 Herzl prowadzi negocjacje w sprawie Palestyny z osmańskim sułtanem. Herzl w swojej książce pt. „Stara nowa ziemia" (1902 r.) przepowiada przyszłość Izraela.1907 „Deklaracja Balfoura" z zapewnieniem nowego narodowego miejsca dla Żydów w Palestynie.1909 Założenie miasta Tel-Aviv, które było stolicą nowego państwa Izrael w latach 1948-1980.1922 Wielka Brytania otrzymuje od Ligi Narodów pełnomocnictwo do administrowania Palestyną. 1925 Otwarcie Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie.1947 Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) postanawia podzielić Palestynę na część żydowską i arabską (Jordania). Jerozolima ma zostać międzynarodowa. 1948 14 maja - powstanie państwa Izrael.1948/49 Od maja do 7 stycznia trwa arabsko-żydowska wojna o niepodległość (sześć arabskich państw walczy przeciwko państwu Izreal) 1949 Przyjęcie Izraela do ONZ. 8 XI.1949r. ma miejsce pierwszy spis ludności: zarejestrowano 782.000 osób, z tego 713.000 stanowili Żydzi. 20 XI.1949r. liczba żydowskich mieszkańców przekracza już 1.000.000 1952 Wznowienie przyjaznych stosunków między Republiką Federalną Niemiec (Konrad Adenauer), a Izraelem (minister spraw zagranicznych Mosche Sharelt). 1953 W Jerozolimie powstało miejsce pamięci Holocaustu - Jad Waszem. Obywatelstwo izraelskie nadano pośmiertnie 6.000.000 żydowskich ofiar Holocaustu. 1956/57 Wojna synajska.1960 W Jerozolimie stracono Adolfa Eichmanna, głównego oskarżonego sprawie „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej". 1965 Podjęcie rozmów dyplomatycznych między Izraelem, a Republiką Federalną Niemiec.1966 Uroczyste poświęcenie budynku parlamentu (Kneset) w Jerozolimie.1967 5-10 czerwca: wojna 6-dniowa. 28 czerwca: ponowne połączenie Zachodniej i Wschodniej (Starej) Jerozolimy.1973 6-25 października: wojna Jom-Kippur. 1975 10 listopada (rocznica „Nocy kryształowej"): ONZ w swej rezolucji nr.3379 potępia „Syjonizm jako formę rasizmu i rasistowską dyskryminację” (Chaim Herzog fakt ten określił mianem „Nocy kryształowej" Narodów Zjednoczonych). 1979 Podpisanie układu pokojowego między Izraelem (M. Begin), a Egiptem (Sadat) w Camp David przy współudziale prezydenta USA Jimmy Cartera.1980 30 lipca: cała Jerozolima ogłoszona została „wieczną i niepodzielną stolicą Izraela". 1981 Zajęcie Wzgórz Golan.1982 Izraelskie oddziały wojskowe, dla zapewnienia bezpieczeństwa w Galilei, zajmują pozycje OWP w południowym Libanie. 1985 „Operacja Mojżesz" : podczas okrytej tajemnicą akcji Izraelczycy, drogą powietrzną, sprowadzają 8 000 Żydów z Egiptu do Izraela. Niemiecki prezydent Richard von Weizsacker odwiedza Izrael. 1987 Prezydent Izraela Chaim Cherzog po raz pierwszy odwiedza RFN Republikę Federalną Niemiec. 7 grudnia: początek powstania palestyńskiego (Intifada) na obszarachzarządzanych przez Izrael - Zachodniej Jordanii (Samaria i Judea) i w Strefie Gazy.1988 Od 26 września do 3 października: 5.000 chrześcijan z 60 krajów bierze udział w święcie „Kuczek" w Jerozolimie. 9 listopada: Żydzi w Izraelu i na całym świecie obchodzą 50-tą rocznicę „Nocy kryształowej", która miała miejsce w Niemczech.1990 Styczeń: początek największej, jak do tej pory, imigracji Żydów sowieckich do Izraela. 15 kwietnia: przewodnicząca Izby Ludowej NRD (Sabinę Bergmann Pohl) wystosowała do Izraela i Żydów na całym świecie publiczną prośbę o przebaczenie. W Izraelu żyje około 5 milionów ludzi, z tego 80% to Żydzi.

CZASY OSTATECZNE



Polski Zbór Wolnych Chrzescijan w Wiedniu

1989 - 201930 - lat Polskiego Zboru w Wiedniu

Herzlich Willkommen

Sedrcznie Witamy

30 lat

1989

2019

Polnische Evangelikale Gemeinde in Wien

30 Jahre


https://www.facebook.com/Polski-Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82-Ewangelicznych-Chrze%C5%9Bcijan-w-Wiedniu-132414000165952/