Um alle Inhalte sehen zu können, benötigen Sie den aktuellen Adobe Flash Player.

Start_PL Start_DE Über uns O Nas Historia Nasza Wiara Działalność Multimedia Wyklady Video Film Jezus Czytelnia Adres - Nabożensto Swiad. Jehowy Apokryfy Chrzescijanin Czasy ostatecz. Dowody Biblije Jerozolima Wolni Chrześcij. 

Apokryfy

APOKRYFY Gdybyś poświęcił chwilę czasu, by przyjrzeć się indeksowi Biblii Tysiąclecia i porównał ją z Biblią Gdańską lub Brytyjską zauważyłbyś, że lista ksiąg w Biblii Tysiąclecia jest dłuższa. Mógłbyś spytać dlaczego ? Skąd ta różnica ? Oto powód dla którego napisana jest ta broszura. Jeśli dostrzegłeś różnicę, to są to : Apokryfy. Apokryf to zbiór ksiąg i fragmentów ksiąg, które zostały napisane w okresie pomiędzy Starym a Nowym Testamentem. W przybliżeniu w pierwszych dwóch wiekach przed narodzeniem Chrystusa i w pierwszym wieku po Chrystusie. Historycy badający materiały i fakty dotyczące tych ksiąg, doszli do wniosku, że większość apokryfów napisano wiele wieków po wydarzeniach, które opisują autorzy. Niektóre z nich zostały nawet napisane przez Żydów mieszkających w innych krajach. Otóż Żydowska rada rabinów zebrała się w 70 roku po narodzeniu Chrystusa, aby zdecydować, które księgi powinny być włączone do Pism Hebrajskich (naszego Starego Testamentu). Określili, które księgi są natchnione przez Boga, a które nie charakteryzują się taką inspiracją. Spośród licznych Pism Żydowskich wiele było całkowicie godnych zaufania, inne zaś budziły wątpliwości. Jako rada ogłosili swoje stanowisko dotyczące ksiąg, które znamy jako apokryfy. „Apokryf” oznacza „rzeczy ukryte”, -tajne lub tajemnicze, -pierwotnie nieznane, -sfałszowane lub nieautentyczne, -nierozpoznane lub niekanoniczne Księgi te zostały napisane w języku greckim (a nie w hebrajskim jak cały pozostały Stary Testament ). Termin „Apokryfy” dotyczy następujących piętnastu ksiąg lub dodatków : tj. 2 ks. Ezdrasza, Tobiasza, Judyty, Dodatki do ks. Estery, i ks. Mądrości Slomona, Eklezjastycznych (Mądrości Jezusa, syna Syracha), Barucha, List Jeremiasza, Pieśni Azariasza, Pieśni trzech młodzieńców, Opowieści o Zuzannie, Opowieści o Belu i wielkim wężu, Modlitwy Manassesa, 1 i 2 księga Machabejska. Wszystkie te księgi są obecnie w greckiej wersji językowej Starego Testamentu znanej jako Septuaginta. Izrael, oraz Żydzi Palestyńscy nigdy nie zaakceptowali wydań apokryficznych. JAK APOKRYFY ZNALAZŁY SIĘ W KATOLICKIEJ BIBLII ? Papież Damazy dał Hieronimowi (331 - 420r. po Chr.), najbardziej wykształconemu teologowi ówczesnych czasów, swoje pełnomocnictwo, aby przygotował łacińską wersję Biblii (Wulgata). Było to pod koniec czwartego wieku. Hieronim potraktował Stary Testament jak Hebrajczycy. Polecono mu włączyć kilka ksiąg apokryficznych, co protestując, uczynił to. Hieronim zwrócił jednak uwagę czytelników, że stanowią one oddzielną kategorię literatury. Umiejscowił je na końcu Starego Testamentu i opatrzył komentarzem. Ściśle trzymał się kanonu hebrajskiego i otwarcie deklarował, że: pisma apokryficzne nie są częścią kanonu. Do szesnastego stulecia księgi apokryficzne nie były oficjalnie traktowane jako Pisma natchnione. Były zawarte w niektórych tłumaczeniach Biblii, jako zupełnie oddzielna kategoria, zgrupowana na końcu Biblii pod oddzielnym tytułem. W ciągu pierwszych piętnastu wiekach Kościoła, papieże i wielcy szanowani uczeni zgodnie utrzymywali pogląd, że ksiąg apokryficznych nie dotknęła Boża inspiracja. Do tych osób należeli : papież Grzegorz Wielki (590 po Chr), Walafrid Strabo, Hugon z Saint Viktor, Hugon z Saint Cher i Mikołaj z Liry. (1) W 1520 roku, katolik Andrzej Bodenstein, powszechnie znany jako Carlstadt, zaprezentował swój traktat napisany po łacinie ”De Canonicis Scripturis Libellus”. Dodatkowo aby rozdzielić księgi kanoniczne od apokryficznych, podzielił te sporne księgi na bardziej i mniej wiarygodne. W komentarzu dotyczącym ksiąg Tobiasza, Mądrości i Eklezjastycznych napisał : „Nie można do razu pogardzać tym co zawierają. Ponad wszystko czytane muszą być najlepsze księgi, to znaczy te, które są kanoniczne ponad wszelką wątpliwość. Następnie jeśli ktoś dysponuje czasem, nie zabrania się korzystać z tych kontrowersyjnych ksiąg, zakładając, że ma się ustalony cel. Którym jest zestawienie i porównywanie ksiąg niekanonicznych z tymi, które są kanoniczne ponad wszelką wątpliwość. (2) Dwadzieścia lat później po tym oświadczeniu pojawiło się nowe stanowisko, wydane przez Kościół Katolicki zmieniając piętnaście wieków jego własnych, oficjalnych opinii dotyczących tych spornych ksiąg. 8 kwietnia 1546 roku Sobór Trydencki wydał rozporządzenie, że kanon Starego Testamentu zawiera apokryfy (z wyjątkiem modlitwy Manassesa, oraz 1 i 2 Edrasza). W tym momencie Kościół Katolicki nadał tym spornym księgom tytuł „wtórokanonicznych”, co oznacza „dodanie później do kanonu”. Rada Soboru ogłosiła również: „niech piekło pochłonie na wieki każdego, kto nie przyjmuje całego kanonu Wulgaty”. (3) JAKIE SĄ FAKTY ? Kanoniczność tych ksiąg jest odrzucona przez wszystkie Kościoły Chrześcijańskie z wyjątkiem Katolickiego i Prawosławnego. W Piśmie Świętym nie ma śladu, aby Jezus, Żydzi, pisarze Nowego Testamentu, czy większość wcześniejszych uczonych i uznanych ojców kościoła, powoływali się na pisma apokryficzne. Natomiast żaden z pisarzy Nowego Testamentu nie cytował, ani też nie wspominał apokryficznych ksiąg. W Biblii jest 260 dokładnych cytatów ksiąg kanonu hebrajskiego. Każda pojedyncza księga Starego Testamentu jest połączona pośrednio lub bezpośrednio z ponad 2600 aluzjami lub odnośnikami w Nowym Testamencie. Chociaż w NT nie ma żadnych cytatów, wzmianek i odnośników do pism apokryficznych, to jednak niektórzy teologowie katoliccy uważają, że mogą istnieć jakieś aluzje. (4)Dla własnego studium polecam przeczytać i porównać kilka fragmentów :Mądr. 9;15 z 2 Kor. 5;14 / Syr. 5;11 z Jakuba 1;19 Mądr. 12;20 z Rzym. 9;22 / Syr. 15;11-12 z Jakuba 1;13Mądr. 13;5-8 z Rzym 1;20 / Syr. 28;2 z Ew.Mat.6;14 Syr. 48;11 z Ew. Łuk. 1;17Najdziwniejsze jest to : że brak jakichkolwiek wzmianek w księgach apokryficznych odnośnie przyjścia Mesjasza, a Stary Testament jest pełen tej nadziei prawie w każdej księdze. Dostarcza nam także ST szczegółowych informacji o Jezusie, podczas gdy w pismach wtórokanonicznych na temat przyjścia Zbawiciela panuje grobowa cisza !PYTANIA :1.Jeśli Żydzi, Apostołowie, pisarze Nowego Testamentu oraz sam Jezus nigdy nie traktowali apokryfów jako Pism, czy ja powinienem ?2.Skoro do czasów ich napisania do roku 1546 nie były uważane za pisma natchnione, dlaczego teraz są za takie traktowane ?3.Jaki jest mój pogląd na temat pism apokryficznych ?JAKIE I GDZIE SĄ NIEZGODNOŚCI ? APOKRYFY POD LUPĘ Mógłbyś nie widzieć żadnego problemu, gdybyś czytał te księgi bez szczególnej uwagi lub nie stawiał pytań o ich wiarygodność. Myślenie przeciętnego zjadacza chleba jest takie : Jeśli są one, w mojej Biblii, dlaczego je kwestionować ? Widocznie muszą być w porządku. Jednak podczas dokładnej analizy odkryjesz wiele niezgodności. Nie zrozum mnie źle proszę. Nie staram się udowadniać, że księgi wtórokanoniczne pełne są zła czy czegoś w tym rodzaju. Po prostu zwyczajnie mylą się w wielu miejscach. Gdyby Bóg je napisał, to czy jest to możliwe, że narobiłby tyle błędów, zapominając o zgodności z resztą Jego Słowa ? Niektóre z tych ksiąg są dobrymi dziełami historycznymi lub literackimi, podczas gdy inne są oczywistymi opowiastkami czy fantastyką. Kilka wypełnionych jest żydowskimi mądrościami i są wielce czcigodne, ale nie nieomylne. Kilka z nich nie zawiera widocznych błędów, podczas gdy w innych aż gęsto jest od geograficznych, historycznych i chronologicznych pomyłek. Są jednak i takie, które zawierają poważne moralne i doktrynalne błędy, co jest bardzo niebezpieczne. Poniżej opisane zostały krótko większe księgi i podsumowane zostały ich główne problemy, z krótkim wyjaśnieniem jakiego rodzaju jest to błąd. Otwórz proszę Biblię i sprawdzaj tekst wraz z przedstawionymi tu problemami, które zawierają. KSIĘGA TOBIASZA Księga ta jest pełna doktrynalnych, moralnych, geograficznych i chronologicznych błędów. Razi ona mnóstwem anachronizmów, które (niewidoczne po przetłumaczeniu na inne języki) w jasny sposób pokazały Żydom, że ten dokument jest fikcyjny, a nawet można go określić mianem bajki. /1;1-4/ „Księga historii Tobiasza (...) którego uprowadził do niewoli Salmanassar (...) byłem wtedy jeszcze młodzieńcem - całe pokolenie Naftalego, mego przodka, odstąpiło od domu Dawida (...) i od miasta Jerozolimy... ”Uwięzienie przez Salamanassara (co nastąpiło ok. roku 703 przed Chr. wg. (2 Król. 17;1-6) jest sprzeczne ze stwierdzeniem o byciu młodzieńcem, gdyż pokolenie Neftalego odstąpiło od Jerozolimy ok. roku 975 przed Chr. (1 Król. 12;19-20) a więc jest to 270 lat różnicy ! Pokazuje to nam, że historia ta jest fikcyjna, gdyż młodzieńczy Tobiasz musiałby mieć 270 lat, gdy napisał tę księgę./4;10, 12;9, 14;10-11 / ponieważ jałmużna wybawia od śmierci i nie pozwala wejść do ciemności. (...) Jałmużna uwalnia od śmierci i oczyszcza od każdego grzechu. Ci którzy dają jałmużnę, nasycani będą życiem. (..) ponieważ /Achikar/ dawał jałmużnę uniknął zasadzki śmierci, (..) tak teraz, dzieci, patrzcie, jakie skutki sprawia dawanie jałmużny...” Te fragmenty uczą, że dawanie pieniędzy- (1) - uwalnia do śmierci, (2) – powstrzymuje ludzi przed pójściem do ciemności, (3) – oczyszcza od grzechu. Sprawdźmy co pisze na ten temat natchniony kanon hebrajski: (3 Mojż. 17;11) napisane jest, że: „krew jest przebłaganiem za życie” I poprzez księgi Mojżeszowe 2, 3, 4, możemy zobaczyć, że zadośćuczynieniem za grzech może byś wyłącznie przelana krew. Gdyby tak nie było to : naród hebrajski wychodząc z Egiptu nie musiałby przygotowywać wieczerzy paschalnej, do której potrzebny był baranek, a krew jego nie byłaby potrzebna do posmarowania odrzwi i nadproża domu, w których się znajdowali, bo sama jałmużna mogłaby ich od tego wykupić. Tylko przed czym zatrzymałaby się śmierć, kiedy wszystko pierworodne musiało umrzeć w Egipcie ? jak nie przed krwią ! W (Rzym. 3;25) pisze: „Jego /Jezusa Chrystusa/ to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego Krwi”. Gdyby jałmużna wybawiała od grzechu to Jezus Chrystus nie byłby potrzebny. Natomiast ile tej jałmużny /pieniędzy/ trzeba by było dać aby wejść do Nieba ? Księga Tobiasza milczy na ten temat. Widocznie do Nieba poszliby sami bogacze, a biedni musieliby spędzić wieczność w ciemnościach z powodu swego ubóstwa, mimo to że mogliby żyć sprawiedliwiej od niejednego bardzo bogatego złoczyńcy. Księga ta, nie naucza, że Bóg jest Miłością, wręcz przeciwnie sami możemy się zbawić, za pieniądze. A przecież Bóg dał równą szansę wszystkim, czy to biednym czy bogatym, dał nam Swojego Syna Jezusa Chrystusa. Aby się każdy mógł nawrócić i być zbawiony !!! List do Efezjan (2;8-9) stwierdza, że: „Łaską jesteście zbawieni /Boże miłosierdzie/ przed wiarę. A to nie pochodzi z was, lecz jest darem Boga : nie z uczynków /dawanie jałmużny/ aby się nikt nie chlubił”. Nauka o możliwości wykupienia się od śmierci, ciemności i grzechu na podstawie księgi Tobiasza są kompletnie niebiblijne. I zawiera wiele nauk praktyk pogańskich, np. : /4;17/ „Kładź chleby swoje na grobie sprawiedliwych, ale grzesznikom nie dawaj” Księga ta nie podporządkowuje się (5 Mojż.26;14), która mówi wyraźnie o pogańskich zwyczajach tak : „...nie dałem nic z tego /żywności/ umarłemu, usłuchałem głosu Pana, Boga swego...” /5;13/ „Jestem Azariasz, syn wielkiego Ananiasza, spośród twoich braci” to wypowiedź Rafała, anioła posłanego przed Boga werset /3;16-17/ w odpowiedzi na modlitwę Tobiasza i Sary. W tym stwierdzeniu wypowiada trzy kłamstwa. Mówi, po pierwsze, że ma na imię Azariasz a nie Rafał, po drugie, że jest synem wielkiego Ananiasza, /aniołowie są stworzeni, nie posiadają biologicznych ojców, zob. (Ew.Mat.22;30; Marka 12;25), i po trzecie, że jest jednym spośród jego braci. Nieprawdopodobieństwem byłoby uwierzyć, że wolą Bożą dla jednego ze Swoich reprezentantów byłoby mówienie kłamstw, nieważne w jakim celu („To, że byłem z wami, nie było moją zasługą, lecz było to z woli Bożej”) - /12;18/ /6;13/ „...Narazi się ona na śmierć, według wyroku Księgi Prawa Mojżeszowego, bo ona wie, że tobie przed innym jakimkolwiek mężczyzną należy się wziąć w dziedzictwie jego córkę...” wypowiedź anioła Bożego, chociaż nie istnieje takie przykazanie dla ojców w Prawie Mojżesza, żeby oddawać córki za mąż. KSIĘGA JUDYTY Ta księga jest próbą historycznego przedstawienia Żydów tamtych czasów, ale jest pełna błędów doktrynalnych, historycznych, geograficznych i chronologicznych. /1;1/ „Było to w 12 roku panowania Nabuchodonozora, który królował nad Asyrią w wielkim mieście Niniwie...” Według księgi (Daniela 4;4-6, 30) oraz wszelkich świeckich źródeł, Nabuchodonozor był królem Imperium Babilońskiego i zarządzał z Babilonu, a nie z Imperium Asyryjskiego z siedzibą w Niniwie. Wiemy to także z jego własnej wypowiedzi : „Czy nie jest to wielki Babilon, którego ja zbudowałem jako siedzibę królewską siłą mojej potęgi... ?" (Dan.4;27) /1;6/ Występuje tu komentarz o rzece Hydsap w Mezopotamii (obecnym Iraku). Natomiast rzeka ta, naprawdę płynie w Indiach, to znaczy tysiące kilomertów dalej ! /2;1, 4;1-3/ „W 18 roku (...) Izraelici mieszkający w Judei (...) dopiero co wrócili z niewoli...” Jest to nieprawdziwe pod względem historycznym. (2 Król. 24:12) twierdzi, że w dziewiętnastym roku swego panowania (2 Król. 25; 8-12) Nabuchodonozor dokonał zniszczenia Izraela i wtedy to zabrał do niewoli Żydów do Babilonu (Jer.52;8-30). Tak więc stwierdzenie z ks. /Judyty 4;3/ „dopiero co wrócili” będzie dopiero prawdą za 70 lat. W tym czasie niewola dopiero się rozpoczynała, a Żydzi powrócili do Judei (2 Kron.36;20-21) podczas panowania Imperium Perskiego 70 lat później, jak powiada (Ezdrasz 1;1-3). /2;4/ „...Nabuchodonozor, król Asyryjczyków wezwał Holofernesa, naczelnego dowódcę sił zbrojnych, który zajmował po nim drugie miejsce...” (2 Król. 25;10-11) twierdzi : jak i inne miejsca w ST, że to Nebuzaradan pełnił tę funkcję i dowodził armią. Historia jednak nie przedstawia ani jednej wzmianki, jakoby dowódca imieniem Holofernes w ogóle istniał. Także Nabuchodonozor nie był królem Asyryjczyków tylko Babilończyków!/2;21/ „I opuścili Niniwę, idąc trzy dni w kierunku równiny Bektilet. Pod Bektilet rozbili obóz...” Niemożliwością jest dojść tam w trzy dni, jak opisano. Gdyż z Niniwy do Bektilet jest 480 kilometrów. /9;2, 10, 13/ „Panie, Boże (...) Uderz podstępem warg moich niewolnika razem z ich wodzem (...) Daj mi mowę podstępną, by zadała im ranę i siniec...” Judyta uwielbia i chwali Boga w tym samym czasie prosząc o błogosławieństwo dla swoich kłamstw i podstępu. Jest to poważna i moralna plama w tej księdze ! /14;10/ „A Achior widząc to wszystko, co uczynił Bóg Izraela aż poddał się obrzezaniu i został przyłączony do domu Izraela aż po dzień dzisiejszy”. Werset /5;5/ mówi, że: „Achior był Ammonitą”. A jak można to dopasować do prawa Mojżeszowego ? według (5 Mojż. 23;4) „Nie wejdzie Moabita i Ammonita do zgromadzenia Pana, nawet w dziesiątym pokoleniu; nie wejdzie do zgromadzenia Pana na wieki” DODATKI DO KS. ESTERY Wewnątrz kanonicznej księgi Estery znajdują się dodatki apokryficzne. Są to wersety : /1;1a-1r; 3: 13a-13g; 4:17a-17z; 5:1a-2b; 8:12a-12x; 10:3a-3l/. Powodem istnienia tych dodatków jest zamiar uczynienia z tej księgi bardzo religijnej poprzez dodanie odnośników do Boga i modlitwy, których nie było w pierwotnymtekście. Przez co zostało wniesione wiele błędów natury historycznej i chronologicznej sprzecznych z resztą ST. /1;1c/ „Był on /Mordocheusz/ z liczby jeńców, których uprowadził Nabuchodonozor, król Babiloński /z Jerozolimy/...” Historycznie niewola datowana jest około roku 597 przed Chr. (2 Król.24;15) Dodatki do księgi Estery określają datą niewoli Morocheusza na czas panowania Artakserksesa. „W drugim roku panowania wielkiego króla Artakseksesa” wers. /1;1a/ Drugi rok Artakseksesa przypadał na 485 rok przed Chr. Jest wysoce nieprawdopodobne, żeby Mordocheusz żył pod panowaniem obu królów, bo musiałby mieć 112 lat podczas wydarzeń związanych z małżeństwem córki jego stryja z królem, w takim razie ile lat miałaby córka jego stryja ? /1;1q/ „I powierzył król Mordocheuszowi służbę na dziedzińcu i obdarzył go podarunkami „ Jest to sprzeczne i w konflikcie z kanoniczną częścią ks. Estery 6;3, która mówi : „Nie uczyniono dla niego zupełnie nic” /3;13f/ Dekret królewski brzmi tak: „...aby wszyscy ci /Żydzi/ wraz z żonami i dziećmi zginęli całkowicie od miecza przeciwników, bez żadnego współczucia i oszczędzania, czternastego dnia dwunastego miesiąca...” Jest to sprzeczne do fragmentu kanonicznego wers. (3;13), który mówi : „...wygubić i wybić i wyniszczyć wszystkich Żydów (...) w tym samym dniu, to jest w dniu trzynastym, miesiąca dwunastego..” Wersety (8;12) oraz (9:1) również mówią o dniu trzynastym ! /4;17x/ Estera wyznaje : „także nie jadała służebnica Twoja ze stołu Hamana i nie ceniła sobie wysoko uczty króla...” co jest sprzeczne z fragmentem kanonicznym wers. (2;18), który opisuje wcześniejsze wydarzenia tej historii, po jej ślubie i stwierdza : „Wydał król wielką ucztę dla wszystkich swoich książąt i sług, ucztę Estery...”, gdzie świętowano szczególnie z jej powodu.1. KSIĘGA MACHABEJSKA Opisuje wydarzenia historyczne i sytuację polityczną Żydów. Księga ta jednak zawiera błędy natury historycznej i geograficznej./8;15/ „...Codziennie zbiera się ich 320 /członków rady/ i zawsze radzą nad ludem, jak by najlepiej zachować nad nim ład.” Historia Hebrajska wykazuje jednak, że Rada zbierała się tylko 3 razy w miesiącu i to z okazji świąt. /8;16/ „Corocznie zaś jednemu człowiekowi powierzają zarząd nad nimi i panowanie nad całym krajem, który im podlega, a wszyscy temu jednemu są posłuszni...” Źródła historyczne przekazują nam, że zawsze było dwóch zarządców, panujących wspólnie./9;15/ „...Ścigano ich aż do podnóża góry Azot” Góra Azot nie istnieje, niektórzy komentatorzy domniemają, ze chodzi tu o górę Asur, ale położona jest ona zbyt daleko od Elasa /9;5/, by wojsko mogło kontynuować pościg. /9;27/ „W ten sposób zaczęło się wielkie prześladowanie Izraela, takie, jakiego nie było od czasu ukazania się proroka:” Autor tej księgi sam się przyznaje, że nie było wśród nich proroka. I tym samym, że nie było proroków od czasu wielkiego prześladowania. Od czasu wielkiego proroka Izraela (Malachiasza 397 rok przed Chr.) do Jana Chrzciciela 30 rok po Chr. przez 400 lat nie było proroka, ani słowa od Pana. Tak jak Nowy Testament napisany został przez Apostołów, tak Stary Testament napisali prorocy. Tak więc sam autor tej księgi Machabejskiej przyznaje się, że nie było proroków podczas spisywania tej księgi i tym samym ta księga Machabejska nie została napisana przez proroków./12;30/ „...Przeszli bowiem na drugą stronę rzeki Eleuteros.” Ta rzeka jest zbyt daleko od okolic Chamat /12;25/ by przejść sobie na drugą stronę aby Jonatan mógł wszcząć pościg./14;24/ „Potem Szymon wysłał do Rzymu Numeniusza z wielką złotą tarczą wagi tysiąca min...” Tysiąc min jest oczywistą przesadą. Gdyż Grecka mina, którą się wówczas posługiwano jest równa 0,6 kg. W takim razie tarcza ważyłaby 600 kg! Potrzebny by tu był specjalny transport na tak daleką drogę. /14;41/ „...Żydzi i kapłani postanowili, że Szymon będzie ich władcą i arcykapłanem na wieki, tak długo, aż powstanie wiarygodny prorok.” Do dziś Żydzi twierdzą, że po roku 397 przed Chr. nie było proroków ani słów prorockich. W tym to zaś okresie 400 lat napisano wszystkie księgi apokryficzne, lecz nie przez proroków Pana ! /15;28/ Antioch powiedział: „...Wy zajmujecie Jaffę Gezer i Zamek Jerozolimski, które są miastami należącymi do mojego królestwa”. Ta wypowiedź jest sprzeczna z jego wcześniejszą wypowiedzią wers. /15;7/ która brzmi: „Jerozolima i Świątynia niech będą wolne, a niech przy tobie pozostanie wszelka broń, którą przygotowałeś i te twierdze, które pobudowałeś i którymi władasz”. 2.KSIĘGA MACHABEJSKA Opisuje wydarzenia historyczne, często uzupełniając 1 księgą Machabejską. Pełna jest jednak historycznych, geograficznych i chronologicznych błędów. Autor tej księgi próbuje interpretować historię z teologicznego punktu widzenia i czyniąc to wprowadza błędy doktrynalne oraz dodaje nauczanie, którego nie znajdujemy w Piśmie Świętym./1;20/ „...Nehemiasz, który był przysłany przez króla Perskiego posłał po ogień potomków tych kapłanów, którzy go ukryli”. Cała księga Nehemiasza liczy 13 rozdziałów. I nigdzie nie ma o tym mowy, a tym bardziej wzmianki dotyczącej legendy o ogniu./2;1/ „W dokumentach można znaleźć, że prorok Jeremiasz rozkazał, aby ci, którzy byli uprowadzeni do niewoli, wzięli ze sobą ogień..” Nie istnieją takie dokumenty o ogniu, ani sam prorok Jeremiasz nic o tym nie wspomina. /2;4/ „Było w tym piśmie, jak z Bożego polecenia prorok (Jeremiasz) kazał nieść ze sobą namiot i Arkę, gdy wyszedł. Kiedy zaś wszedł na górę, na którą Mojżesz wstąpił...” Nie ma takiej historii w Biblii, także sam prorok Jeremiasz nic o tym nie wspomina w swojej księdze. Natomiast Arka była przechowywana w pierwszej Świątyni. /2;13/ „...zakładając bibliotekę, zebrał on (Nehemiasz)...” Ani historia Hebrajska, ani reszta Biblii nie potwierdzają, że ta biblioteka istniała. /2;23-31/ „Wszystko to, co Jazon Cyrenejczyk opisał w pięciu księgach, usiłowaliśmy streścić w jednym dziele(...) usiłowaliśmy dać tym, którzy chcą czytać przyjemne opowiadanie(...) aby zasłużyć na wdzięczność u wielu. Staranie o szczegóły pozostawiamy autorowi, sami zaś usiłujemy ułożyć streszczenie opowiadania (...) dokładnie rozpoznać się w szczegółach, to zadanie tego, który układa historię (...) strzec się szczegółowego przedstawienia wydarzeń, jest zadaniem tego, kto przygotowuje streszczenie. Autor tej księgi stwierdza, że jest to jego próba streszczenia pracy Jazona Cyrenejczyka. Innymi słowy, to kopiowanie wydzielonych części księgi historycznej, nie pisanej pod inspiracją Ducha Świętego. Następnie mówi, że celem jest dostarczenie czytelnikowi: przyjemnego opowiadania, zasłużenie na wdzięczność wielu, nie wnikanie w szczegóły.” Jeśli ta księga inicjowana jest przez Boga, trudno to przyjąć. Gdyż na podstawie wypowiedzi autora, możemy sami wywnioskować, że nie traktuje swojej pracy jako części Pism, lecz jedynie jako komentarz historyczy, pochodzący z przeczytanych pięciu ksiąg Jazona./3;1/ „Gdy w Świętym Mieście panował całkowity spokój, a Prawo najściślej zachowywano dzięki temu, że arcykapłan Oniasz był pobożny...” Nie idzie to w parze z faktami historycznymi, które mówią, że w czasach arcykapłana Oniasza (175 rok przed Chr.) nie było całkowitego spokoju w Jerozolimie./4;11/ „...Eupolemos, tego, który udał się w poselstwie, aby z Rzymianami zawrzeć traktat przyjaźni” Nie zgadza się to z /1 Machab. 8;17/ gdzie mowa jest o misji, lecz która miała miejsce dużo później w historii. /5;1, 5;15-21/ „W tym czasie Antioch przygotował drugą wyprawę przeciwko Egiptowi /i Jerozolimie/ (...) odważył się wkroczyć i do najświętszej na całym świecie Świątyni (...) i w swe nieczyste ręce chwycił święte naczynia (...) Antioch zabrał ze Świątyni tysiąc osiemset talentów” Nie zgadza się to z samą /1 Machab.1;20-24/, gdzie napisane jest o pierwszej wyprawie przeciwko Egiptowi i Jerozolimie, gdy „...zabrał złoty ołtarz i świecznik razem z tym wszystkim (...) stół pokładny, naczynia do ofiar płynnych, czasze, złote kadzielnice, zasłonę złote ozdoby świątynnej fasady (...) srebro, złoto i kosztowne naczynia (...) Zabrawszy to wszystko, odszedł do swojego kraju...” Jest nielogiczne i niemożliwe aby zabrał topodczas drugiej wyprawy, skoro podobno zabrał co twierdzi w /1 ks. Machabejska/ już podczas pierwszej inwazji !/9;5-12, 28-29; 10:1-8/ Wersety te relacjonują sąd nad Antiochem, chorobę i śmierć, potem oczyszczanie Świątyni. Natomiast /1 Machab. 4;36-61 i 6;1-16/ opisuje te wypadki w odwrotnej kolejności: najpierw oczyszczanie Świątyni, potem choroba i śmierć Antiocha./9;13-17/ Stwierdzenie „Modlił się do Pana, który już nad nim nie miał się zlitować” To nie odpowiada Bożej naturze. Antioch pokutuje, składa ślub Panu i dokonuje zadośćuczynienia w stosunku do tych, których skrzywdził. Nie leży to w Bożym charakterze wstrzymywać miłosierdzie nad kimś, kto siebie upokarza, pokutuje i poddaje się Bogu. W ST i w NT jest wiele przykładów opisanych iż Bóg lituje się nad tymi, którzy zrozumieli swój grzech, pokutują, i powierzają się sprawiedliwemu Bogu. /10;37/ „Tymoteusza, który skrył się w jakiejś cysternie, zabili...” Autor zapomina, że Tymoteusz został zabity, a kontynuuje jednak dalszą historię w wersecie /12;2/ „...Tymoteusz (...) nie pozwolił im zażyć odpoczynku, ani spokoju” oraz w wers. /12:18-25/ „Tymoteusza w tamtych stronach nie napotkali, gdyż je opuścił. Porównaj także z /1 Machab. 5;11-40/./11;13-15/ „Posłał więc prośbę o pokój za cenę wszelkich sprawiedliwych warunków. Obiecał też, że nawet króla do tego doprowadzi, iż będzie ich przyjacielem. Zgodził się więc Machabeusz na wszystko, o co Lizjasz prosił.” Nie zgadza się to definitywnie z historią w /1 ks. Machab.4;35/, gdzie Lizjasz opłaca najemników i przygotowuje większą armię do ataku. /11;1 – 12;1/ Ten cały fragment jest źle historycznie umiejscowiony. A zwłaszcza data podana w wers. /11;21/ nie ma odzwierciedlenia w /1 Machab. 4;35/, w odniesieniu do Świątyni. /12;39-40/ „...żołnierze Judy przyszli zabrać ciała tych, którzy polegli (...) Pod Chitonem jednak u każdego ze zmarłych znaleźli przedmioty poświęcone bóstwom, zabrane z Ja manii, chociaż prawo zakazuje tego Żydom. Dla wszystkich stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli (...) (Juda) uczyniwszy składkę pomiędzy ludźmi (...) Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych bałaby czymś zbędnym i niedorzecznym (...) Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu.” Historia ta opowiada, że jacyś ludzie z Judy zginęli, bo byli winni bałwochwalstwa. Juda oraz ci, którzy przeżyli modlili się, żeby grzech bałwochwalstwa został zmazany. Potem zaś wysłali pewną zebraną sumę pieniędzy do Jerozolimy, jako ofiarę za grzech. To jest jedyne miejsce w Biblii (z apokryfami) będące podstawą nauczania, że pieniężna ofiara za grzech i modlitwa mogą być ofiarą przebłagalną za zmarłych. Ta historia jest używana jako podstawa nauczania o czyśćcu i że możemy pomóc innym w oczyszczaniu z grzechów po ich śmierci. Występuje tu jednak poważny konflikt, z samą nauką katechetyczną Kościoła Katolickiego, która naucza, że ci którzy umierają z ciężkim grzechem (bałwochwalstwa) idą bezpośrednio do piekła a nie do czyśćca wg. doktryny Katolickiej. Jakie są wnioski: 1)nie ma czegoś takiego jak czyściec. 2)nie ma klasyfikowania grzechów na ciężkie i lekkie. 3)ta historia nie jest autorytatywnym Słowem Bożym. 4)Jeżeli po śmierci można wykupić kogoś za pieniądze od mąkczyśćcowych, to ile trzeba zapłacić za wykup ? Czyżby Bóg zapomniał podać sumy ? A co z biednymi ? Nie mając odpowiedniej sumy nie można ich wykupić. Czyli jeden wniosek: Bóg kocha tylko bogatych, Bóg kocha tych co mają pieniądze! Wychodzi to z logicznego rozpatrzenia nauki Katolickiej. Dokąd muszą dotrzeć te pieniądze za zmarłych ? Jeżeli ofiarowane na msze pieniądze za zmarłych ksiądz zaprzepaści na swoje potrzeby, czy zmarły będzie wykupiony ? A jeżeli nie zaprzepaści, to jaką pocztą wyśle je do Boga jako zapłatę za zmarłego ? Lotniczą ? a może poleconą ? Ciekawe jaką walutę wolałby Bóg w złotówkach czy w dolarach ? Ale Bóg kocha każdego, czy to biedny czy bogaty ma taką samą szansę być zbawionym poprzez Syna Jedynego, którego nam dał Jezusa Chrystusa. Z łaski za darmo, nie przez uczynki, (odpowiednie obrzędy i pieniądze) cała ta księga, nie tylko ten werset jest sprzeczny z nauką Jezus Chrystusa i nauką Apostolską NT mówi : /list do Efezjan 2;8-9/ „Łaską jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga. Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił”/13;15-16/ „...(Juda) przebił największego ze słoni razem z tym, który był na wierzchu. Na koniec zaś, kiedy obóz napełnili strachem i przerażeniem, wycofali się pełni radości.” Ta historia nie ma potwierdzenia w /1 Machab. 6;43-47/, gdzie Eleazar, a nie Juda przebił słonia i zginął pod nim,, a Żydzi (a nie ich wrogowie) uciekli w popłochu. /15;37-38/ „...ja sam również zakończę opowiadanie. Jeżeli jest ono piękne i zgrabnie ułożone, to tego właśnie ja sam chciałem; jeżeli zaś małą ma wartość i przeciętne, to zrobiłem co było w mej mocy” Autor ks. /2 Machabejskiej/ prosi czytelnika o wybaczenie jeśli jego praca ma małą wartość i jest przeciętna, ponieważ zrobił to co było w jego mocy (nie w Bożej inspiracji) Czy Pan Bóg powiedziałby w ten sposób o Swoich Słowach ?KSIĘGA MĄDROŚCI (Mądrości Salomona) Księga ta, została rzekomo napisana przez króla Salomona, jest podobna do ks. Przysłów. Wszelkie dowody wykazują, że w rzeczywistości księga ta została napisana w języku greckim w pierwszym wieku po Chrystusie, tzn. ponad 1000 lat po Salomonie ! Chociaż księga ta zawiera wiele Bożej mądrości, w wielu miejscach, jednakże jest wiele wątpliwych stwierdzeń w odniesieniu co do moralności./2;24/ „A śmierć weszła na świat przez zawiść diabła.” Jest to przeciwne nauczaniu w /1 Kor. 15;21/ o grzechu Adama : „Ponieważ bowiem przez człowieka (przyszła) śmierć. /10;1/ „(Mądrość) To ona ustrzegła Prarodzica świata – pierwsze, samotne stworzenie; wyprowadziła go z jego upadku” Jest to przeciwne biblijnemu nauczaniu, że jego relacja z Bogiem chroniła go przed upadkiem i wyprowadziła go z upadku./10;9 – 11;4/ Mądrość jest darowanym kredytem w celu wybawienia dla „swych czcicieli” W szczególności mądrość jest kredytem ofiarowującym Józefowi przewodnictwo, objawienie, wiedzę, powodzenie, bogactwo, ochronę, zwycięstwo, cześć oraz uwolnienie od grzechu. To Bóg dał Józefowi wszystkie rzeczy, nie mądrość. Według Żydów mądrość prowadzi do: uwolnienia, nagrody, przewodnictwa, schronienia, pojawienia się cudów i uzdrowień. I znów, to są rzeczy, które tylko Bóg może uczynić. /11;17/ „Nie było trudne dla ręki Twej wszechmocnej – co świat stworzyła z bezwładnej materii...” Jest to przeciwne faktom, które mówią, że: Bóg stworzył wyłącznie za pomocą Swojego wypowiedzianego Słowa, według /1 Mojż.1 i 2/. Świat nie został stworzony z jakiejś nieistniejącej wcześniej bezkształtnej materii./11;18-19/ „...nowo stworzone, nieznane drapieżne bestie, czy to ziejące ognistym oddechem, czy z pomrukiem dyszące dymem, czy straszne iskry miotające z oczu, których nie tylko cios mógłby zetrzeć, ale i zgubić sam przerażający widok” Według księgi /1 Mojż.1 i 2/, Bóg dokończył Swoje dzieło stworzenia szóstego dnia, i nie stworzył nowych „nieznanych drapieżnych ziejących ogniem bestii.”/11;24/ (o Bogu) „Miłujesz bowiem wszystkie stworzenia, niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś, bo gdybyś miał coś w nienawiści, nie byłbyś tego uczynił” Sprzeczne jest to ze stworzeniem Lucyfera. Bóg nie nienawidził Lucyfera, gdy go stworzył, ale samowola anioła prowadząca do buntu sprawiła, że stracił on Bożą miłość. /12;1/ „Bo we wszystkim jest Twoje (Boże) nieśmiertelne tchnienie.” To że Duch Boży jest we wszystkich rzeczach, jest wierzeniem hinduistycznym i New Age, a nie chrześcijańskim./16;20-21/ „Zabijały ich ukąszenia szarańczy i much, i nie znaleźli lekarstwa by ratować życie...” Ta relacja o Bożej karze w stosunku do Egipcjan, zabijanych od ukąszeń szarańczy i much nie odpowiada relacji Biblijnej w /2 Mojż.8;24-30 i 10;3-20/, gdzie mowa jedynie jest o zniszczonej ziemi./16;20-21/ „...Dałeś im bez ich wysiłków gotowy chleb z nieba (mannę), zdolny wszelką rozkosz i wszelki smak zaspokoić (...), a powolny pragnieniom jedzącego zmieniał się w to czego każdy pragnął.” Tutaj manna jest opisana jako coś, co przypadło każdemu do gustu i co mogło dowolnie się zmieniać w zależności od pragnienia jedzącego. Jest to sprzeczne z /2 Mojż.16;31/ „miała smak placka z miodem” /4 Mojż.11;4-6/ powiada tak: „Tłum pospolitego ludu, który był wśród nich, ogarnęła żądza. Izraelici również zaczęli płakać, mówiąc : któż nam da mięsa abyśmy jedli ? (...) Wspominamy ryby (...) tymczasem tu giniemy, pozbawieni tego wszystkiego. Oczy nasze nie widzą nic poza manną.” /4 Mojż. 11;18-19/ Bóg zsyła sąd za ich narzekanie na mannę oraz plagę, podczas której wielu zginęło i „pochowano ludzi, których opanowało pożądanie.” /16;22-23/ „Śnieg i lód wstrzymywały ogień i nie topniały (...) plony nieprzyjacielskie zniszczył ogień, płonąc wśród gradu i wśród ulewy błyskając” Niestety i to nie odpowiada historii z ks. Wyjścia /2 Mojżeszowa/ gdzie nie ma w ogóle mowy o takim sądzie nad nieprzyjaciółmi Izraela. /19;19-21/ „ziemne bowiem stworzenia zamieniały się w wodne, a wodne na ląd wychodziły. Ogień w wodzie wzmagał swą siłę, a woda zapominała o swojej własności gaszenia” Nigdzie w Biblii nie ma żadnych wzmianek na temat transformacji zwierząt wodnych w lądowe lub na odwrót.KSIĘGA „MĄDROŚĆI SYRACHA” ( Eklezjastyk ) Księga ta zbliżona jest stylem do ks. Przysłów zawierająca wiele mądrości i Biblijnych porad, ale również niski poziom moralności i liczne błędy doktrynalne. Prolog. Syrach zaczyna od prologu twierdząc, że jego dziadek pragnął coś napisać o mądrości i nauce w oparciu o znajomość „Prawa, Proroków oraz innych ksiąg ojczystych” w. /5/ Zaleca aby czytać to „z życzliwością i uwagą, A wybaczyć w tych miejscach, gdzie by się komu wydawać mogło, że mimo naszej usilnej pracy nad tłumaczeniem, nie mogliśmy dobrać odpowiedniego wyrażenia” /15-20/ Syrach jasno daje do zrozumienia, że on i jego dziadek Jezus dokładają „usilnego starania i rzetelnej pracy, aby tę księgę przetłumaczyć” /30/, która jest pracą innych, napisaną w języku hebrajskim. Prosi także o wybaczenie za ewentualne pomyłki w tekście. Wszystkie inne prace zarówno w ST jak i NT były bezpośrednio natchnione przez Boga, nigdy nie były tłumaczeniem. Dwukrotnie Syrach stwierdza, że jego księga należy do innej kategorii niż Prawo i Prorocy. Na podstawie twierdzeń, bez cienia wątpliwości możemy wysunąć wniosek, że ta księga nie jest natchniona przez Boga. /3;3/ „Kto czci ojca, zyskuje odpuszczenie grzechów” Jest to sprzeczne ze ST /3 Mojż. 17;11/ „...to krew jest przebłaganiem za życie.” NT/ list do Efez. 1;7/ „W nim (Jezusie Chrystusie) mamy odkupienie przez krew Jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa Jego łaski”/3;14/ „Miłosierdzie względem ojca nie pójdzie w zapomnienie, w miejsce grzechów zamieszka u ciebie.” Takie nauczanie, że wypełnianie dobrych uczynków jest w stanie zakryć nasze grzechy, przeciwne jest nauce Biblijnej. Biblia naucza, że: gdy wyznajemy swoje grzechy, zostaną nam odpuszczone wers. /1 Jana 1;9//3;30/ „...jałmużna gładzi grzechy.” Dokonaliśmy już takiego komentarzu podczas analizowania księgi Tobiasza 4;10./8;19/ „Nie otwieraj swojego serca każdemu człowiekowi, abyś nie usunął od siebie szczęścia” Biblia nigdzie nie naucza bycia przesądnym, czy pragnienia szczęścia. /12;4, 5-7/ „...nie wspomagaj grzesznika (...) odmów mu chleba swego i nie użyczaj mu (...) (bo) znajdziesz w dwójnasób zło za wszystko dobro, które byś mu wyświadczył. Gdyż i u Najwyższego budzą odrazę grzesznicy (...) dawaj dobremu, a nie pomagaj grzesznikowi.” A co Biblia na to ? Biblia – uczy, że wszyscy jesteśmy grzesznikami /Rzym. 3;23/, dalej, Bóg kocha grzeszników /Ew. Jana 3;16, Rzym. 5;8/, dalej, mamy dobrze czynić wszystkim - nawet naszym wrogom i tym którzy nas nienawidzą / Gal. 6;10, Ew. Łuk.6;27,35//29;12-13 „Zamknij jałmużnę w spichlerzach twoich, a ona wybawi cię z każdego nieszczęścia. Lepiej niż tarcza mocna, niżeli ciężka włócznia dla ciebie walczyć będzie z wrogiem.” To nauczanie aby „zamykać jałmużnę” po to, by zostać zachowanym od problemów sprzeciwia się Bożemu Słowu. Nie to ile dajemy dyktuje, czy Bóg ochroni nas i wybawi od nieszczęścia, ale nasza wiara w Niego i posłuszeństwo Jego Słowu. Ten aspekt także już przeanalizowaliśmy w ks. Tobiasza 4;10./30; 9-10/ „Pieść dziecko, a wprawi cię w osłupienie, baw się z nim, a sprawi ci smutek. Nie śmiej się razem z nim, abyś nie został wraz z nim zasmucony i abyś na koniec nie zgrzytał zębami.” Jest to bardzo dziwna rada na temat wychowywania dzieci, zniechęcająca rodziców do zabaw z dziećmi, i śmiania się z nimi./40;17/ „...jałmużna – trwa na wieki.” Dziwne na ten temat nic nie można znaleźć w kanonicznym Starym i Nowym Testamencie./40;24/ „Bracia i opiekunowie (są pomocą) w czasie utrapienia, a bardziej niż jedni i drudzy wybawia jałmużna” Czy nie ma tu nauczania, że mogę „opłacić” wyjście z jakiegokolwiek problemu, i że to jest lepsze od posiadania pomocnika czy brata ?/41;2-4/ ”O, śmierci, dobry jest twój wyrok (...) Nie bój się wyroku śmierci (...) po co odrzucać to, co się podoba Najwyższemu ?” Jest to sprzeczne z /ks. Ezechiela 18;32/ : „Ja nie mam żadnego upodobania w śmierci – wyrocznia Pana Boga” Jakże śmierć mogłaby podobać się Panu, skoro nie ma On upodobania w śmierci kogokolwiek ? Śmierć grzesznika nie jest rzeczą miłą Panu, ale On ma upodobanie w tych, którzy żyją ze świadomością nadchodzącego sądu Bożego. Co jest zamieszczone na wstępie przed ks. Mądrości i ks. Syracha w katolickim wydaniu ? - Wstęp do ksiąg dydaktycznych – „Księgi te należą do ksiąg wtórokanonicznych, przekazanych przez tradycję jedynie w języku greckim. Środowisko, w którym powstały Księgi dydaktyczne, różni się znacznie od jahwistycznego czy kapłańskiego Pięcioksięgu, oraz od prorockiego.(...) Nadto jednak pozostają księgi dydaktyczne w ścisłym kontakcie ze środowiskami mądrościowymi starożytnego Wschodu (edomickim, egipskim, babilońskim, arabskim itp.). (...) Zainteresowania doktrynalne biblijnych ksiąg mądrości koncentrują się – podobnie jak w literaturze pozabiblijnej – wokół zagadnień człowieka i jego życia. Zasadnicze tematy teologiczne, jak wybór Izraela przez Boga, Przymierze, Zbawienie, rozważane są marginesowo”Czy nie jest to zadziwiające, że rozważania na temat człowieka są tak ważne, a zagadnienia na temat : Przymierza, Zbawienia, Boga, zepchnięte zostały na margines? Jest tylko jeden co chce ukrywać, i odciągnąć człowieka od Zbawienia, to szatan. A jego celem jest skoncentrowanie człowieka na czymkolwiek innym, np. aby zajmować się samym sobą, lub ludzkimi mądrościami starożytnego wschodu, a nie rozważaniem o miłości Bożej.KSIĘGA BARUCHA Została rzekomo napisana przez sekretarza proroka Jeremiasza. Część tekstu jest przepisana z kanonicznej księgi Daniela. Jednak księga ta zawiera błędy zarówno historyczne i chronologiczne, jak i w wypowiedziach prorockich./1; 1-2/ „Oto słowa księgi, którą w Babilonie napisał Baruch (...) w 5 roku siódmego dnia miesiąca i czasu, jak Chaldejczycy zajęli Jerozolimę i zniszczyli ją ogniem” Piąty rok niewoli Babilońskiej datowany jest na rok 587/6 przed Chrystusem. Jednak autor często cytuje 9 rozdział ks. Daniela, który został napisany podczas rządów Dariusza w 538 roku przed Chr. Jak ten autor mógł cytować o 50 lat wcześniej księgę (w 5 roku podczas zajęcia Jerozolimy przez Chaldejczyków) i wydarzenia późniejsze, która wówczas jeszcze nie została napisana ? Zatem Baruch, prawdziwy sekretarz Jeremiasza nie mógł być autorem tej księgi datuje się na drugi wiek przed Chrystusem./1; 11-12/ „Módlcie się o zdrowie Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, i o zdrowie Baltazara, syna jego...” Baltazar jest rzeczywiście jego synem, i wnuczkiem Nabukadnezara, według historycznych dokumentów. Oto tekst z ks. Barucha rzekomo napisanej 50 lat wcześniej, a oparty na ks. Daniela, która wówczas jeszcze nie istniała i wydarzenia z tym związane: Ks. Barucha tekst z /1; 15-18/ oparty na ks. Daniela (9; 7-10) - ,, - /2; 1-2/ - ,, - (9; 12-13) - ,, - /2; 8-9/ - ,, - (9; 13-14) - ,, - /2; 11-14/ - ,, - (9; 15-17) - ,, - /2; 15- 3;8/ - ,, - (9; 16-19) - ,, - /3;9 – 4;4/ oparty na ks. Hioba (Joba) 28/6;2/ „Gdy już wejdziecie do Babilomu, pozostaniecie tam przez wiele lat, na długi czas, aż do siedmiu pokoleń...” Na podstawie tego tekstu możemy stwierdzić, że Bóg wyprowadzi Żydów z niewoli, gdy przeminie siódme pokolenie. A co na ten temat mówią księgi kanoniczne ? Jedno pokolenie liczyło 40 lat, co w sumie dawałoby 280 lat. Sprawdź w (4 Mojż. 32;13) „...tułali się po pustyni przez 40 lat, aż wyginęło jedno pokolenie (...)”. (5 Mojż. 2;14) „...wędrowaliśmy przed 38 lat, aż wymarło całe pokolenie wojowników (...)” Zobacz (Psalm 95; 9-11, oraz (list do Hebr. 3; 9-10).DODATKI DO KS. DANIELAPieśń Azariasza i Pieśń trzech młodzieńców/ Daniela 3; 42-90/Opowiadanie o Zuzannie/Daniela 13/Bel i wielki wąż/Daniela 14/Pieśń Azariasza i Pieśń trzech młodzieńców napisano jako dodatek dla tych, którzy są ciekawi, co wydarzyło się w piecu ognistym. Opowieść o Zuzannie została napisana bez oczywistych błędów. Historia o Belu i wielkim wężu ma na celu wyszydzenie tych, którzy czczą bałwany. Zawiera tylko jeden błąd historyczny, a mianowicie: Biblia katolicka posiada nagłówek dla 13 i 14 rozdziału ks. Daniela, „DODATKI” co oznacza, że nie są częścią pierwotnego tekstu./14; 22/ „Król więc (Cyrus) kazał ich zabić, Bela zaś wydał Danielowi, który go zniszczył wraz z jego świątynią”. Jest to sprzeczne z faktami historycznymi. Gdyż wg. starożytnych historyków, to Kserkses zniszczył świątynię Bela, a nie DanielKSIĘGA KOHELTA Ksiga Kohelta nie jest księgą apokryficzną, umiejscowiono w niej tylko imię „Kohelt”, sprytnie tłumacząc się, że: to wcale nie Kohelt ją napisał.(1,1) „Przypowieści Kohelta, syna Dawida, króla Izraelskiego”.Księga ta, uznawana jest przez Żydów jako: „Przypowieści Salomona” Natomiast kościół Katolicki przypisuje ją niejakiemu Koheltowi. Tylko jak Kohelt może być synem króla Dawida?, skoro w rodowodzie pokoleń Biblia takiego imienia nie wymienia! /Ew. Mat.1,6-17/. Chociaż na wstępie tej książki, przyznają rację, że odpowiada ona w znaczniej mierze Salomonowi, to jednak temu zaprzeczają. Całą ta księga, wchodzi w skład ksiąg kanonu Hebrajskiego, i najstarsze zachowane druki nie wymieniają imienia Kohelt. Także Marcin Luter, który jako pierwszy przetłumaczył Biblię na swój język ojczysty w XVIw, aby każdy mógł czytać Słowo Boże, korzystając wówczas z najstarszych rękopisów, nie znalazł w nich imienia Kohelt. PODSUMOWANIE Apokryfy zostały odrzucone przez wszystkie Kościoły chrześcijańskie oprócz Kościoła Katolickiego i Prawosławnego.DLACZEGO ?1. Nigdy nie zostały włączone do kanonu hebrajskiego. 2. Zostały napisane w okresie 400 lat pomiędzy Malachiaszem, a Janem Chrzcicielem, podczas gdy nie było natchnionych wypowiedzi prorockich.3. Nigdy nie zostały zacytowane w Nowym Testamencie przez Jezusa, czy Apostołów. 4. Nie było ich w żadnym spisie Ksiąg Kanonicznych w pierwszych wiekach Kościoła. 5. Żaden z pisarzy apokryficznych nie powołuje się na Bożą inspirację i autorytet, niektórzy wyznają otwarcie, że to ich własna mądrość. 6. Żaden z pisarzy apokryficznych nie przekazuje posłania od Jahwe.7. Księgi te zawierają wiele błędów historycznych, chronologicznych geograficznych, jednocześnie sobie przecząc.8. Uczą sprzecznych doktryn i podtrzymują praktyki, które są sprzeczne z Pismami Kanonicznymi, ( np. kłamstwo jest sankcjonowane, samobójstwo i zabójstwo są usprawiedliwione).9. Nauczane i praktykowane są magiczne zaklęcia i praktyki za zmarłych.10.Nie pasują do numerycznej struktury Kanonu. Myślę, że zostało stwierdzone nie bez wyraźnej przyczyny, przekonawszy się, że księgi apokryficzne nie mogą być godne zaufania w wielu dziedzinach. Najlepiej abyś sam się przekonał. Jako ciekawostkę chciałbym podać, że żadna z ksiąg apokryficznych lub jak nazywana przez Kościół katolicki (wtórokanonicznych albo powtórnie natchnionych), nigdy nie jest odczytywana podczas kanonu mszy przez księży.PYTANIA :1. Czy to w co wierzę i co dotyczy doktryn może być kształtowane na podstawie pism apokryficznych, podczas gdy są one sprzeczne źródłom Biblijnym ?2. Czy mogę księgom wtórokanonicznym ufać, jeżeli zawierają one wiele błędów ? 3. Czy mogą być one od Boga, jeśli pełne są pomyłek, o których jest nawet mowa w komentarzu zawartym w Biblii Rzymskokatolickiej ? PRZYPISY :1. Informacja zaczerpnięta z Apocrypha, Oksford University Press, New York, 1977, str.16, Brus Metzger.2. Andreas Bodstein, De Canonicis Skripturis Libellus, rozdz.18 Także Apocrypha Metzgera, str.163. Apocrypha, Matzgera str.134. H.L.Wilmington, Wilmington Guide to the Bible, Tyndale House Publishers,1987, str.987 W książce tej wykorzystano cytaty zaczerpnięte z Biblii Tysiąclecia wydanie czwarte Wydawnictwo HTML CD -Pallotinum-Papieskiego Wydziału Teologicznego Poznań - 1998 W tej broszurze wykorzystano szatę graficzną druku, dla łatwiejszego korzystania z niej. Drukiem ukośnym i nie pogrubionym, są przedstawione wersety z apokryfów, oraz ich numeracja np. /1,1/, w /ukośnych/ pogrubionych nawiasach.Natomiast drukiem prostym i pogrubionym, (tłustym) wersety z kanonu Hebrajskiego, a ich numeracja w odróżnieniu od apokryfów, np. (4,15), w nawiasach (okrągłych). W niektórych miejscach dokonano podkreśleń wyrazów, aby zwrócić na nie szczególną uwagę.Także dla lepszego wyjaśnienia, przedstawianego tu tekstu, w niektórych wersetach, dodano słowo w /nawiasach/ dla lepszego wyjaśnienia, które obrazuje cały rozdział, lub zagadnienie, tu rozpatrywane. Np. na stronie 8: ...nie z uczynków /dawanie jałmużny/ aby się nikt nie chlubił”.

APOKRYFY



Polski Zbór Wolnych Chrzescijan w Wiedniu

1989 - 201930 - lat Polskiego Zboru w Wiedniu

Herzlich Willkommen

Sedrcznie Witamy

30 lat

1989

2019

Polnische Evangelikale Gemeinde in Wien

30 Jahre


https://www.facebook.com/Polski-Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82-Ewangelicznych-Chrze%C5%9Bcijan-w-Wiedniu-132414000165952/